نام کتاب : هیچ پیغمبری زن نیست

نویسنده : nazdim کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

قسمت اول

بهرام را در میدان اعجازي پیاده می کنم تا خانه های سازمانی وزارت نفت زیاد راه نیست. به سمت خیابان ولیعصر حرکت می کنم.

ترافیک ساعت 6 بعدازظهر خیابان زعفرانیه، با یک طرفه کردن آن هم حل شدنی نیست به راست می پیچم به سمت پسیان و کیهان و یک لحظه دوباره فکرم پرواز می کند و به یادِ بهرام می افتم.

طفلک هاله، طفلک بهرام، کاش چیزی به نامِ عشق وجود نداشت؛ آن وقت شاید مَردُم راحت تر زندگی می کردند.

می گویند ازدواج تلاقی غریزه و اندیشه است ولی گاهی هر دو این ها هست و باز نمی توان ازدواج کرد؛ باز نمی توان دایم کسی را دوست داشت، کسی را داشت.

کاش من این قضیه را نمی دانستم و حالا که می دانم کاش آن موقع که وقتش بود، کاری می کردم، حرکتی، ولی نه!

طی یک هفته اخیر متوجه شدم این قضیه بغرنج تر از آن بود که من بتوانم حل کنم. خنده دار بود اگر فکر می کردم می توانم این موضوع را رمزگشایی کنم. من که در حل زندگی خود مانده ام. بیشتر از 15 دقیقه است که در ترافیک اتوبان مدرس گیر کرده ام. گل کاری های حاشیه مدرس با آبیاری مرتب آن قدر گیرایی دارند که معطلی ترافیک، مرا اذیت نکند.

کنار دستم روی صندلی ماشین، پوشۀ زرد رنگِ شعرهای بهرام است و از زیر آن پاکتِ عکس های آنژیوگرافی قلب او قرار دارد.

باید محتویاتِ این پوشۀ زرد رنگ را به نوشته های یک هفته پیش بهرام ضمیمه می کردم. هفتی گذشته فقط در خانه نشسته بودم، قهوه خورده بودم و پوشه ای سفید با چهارصد صفحه نوشته از بهرام را می خواندم و تصحیح می کردم.

نه از حیث آغاز و انجام، بلکه فقط یک ویرایش مختصر و خواننده پسند وگرنه بهرام براي خودش استادي بود.

به خانه می رسم. طبق معمول ریموت پارکینگ خراب است. پیاده می شوم، زنگ سرایدار را می زنم و داخل ماشین می نشینم.

پانل رادیو را درمی آورم، تلفن همراهم را روی پوشه و پاکتِ کنار صندلی می گذارم و با باز شدنِ در پارکینگ، داخل پارکینگ می شوم.

در طبقه چهارم ساختمانی دوازده طبقه در میدان آرژانتین، آپارتمانی با درِ دو لنگه قهوه ای سوخته و کاغذی لای درِ آن، انتظار مرا می کشد.

در را که باز می کنم، آن تکه کاغذ به پرواز در می آید. رویش نوشته است:

« آقا مسعود عزیز، شارژ این ماه را پرداخت نکرده اید. فردا آخرین مهلت است. برای هزارمین بار! بد نیست گاهی به بُردِ در ورودی هم توجه کنید.

مدیریت برج نور!»

یادداشت را روی جاکفشی می گذارم و وارد خانه می شوم. می خواهم کلید چراغ را بزنم که تمام کاغذها از پوشۀ زرد می ریزند وسط سالن.

تلفن همراهم سُر می خورد می رود زیرِ صندلی آشپزخانه و در این مسیر با هر زمین خوردن قطعه ای از آن جدا می شود.

اول دَر، بعد باطری، بعد هم احتمالا قطعه ای از شیشۀ صفحه-اش.

از دستشویی که بیرون می آیم، هنوز دستانم خیس است پس به کاغذها دست نمی زنم و با پایی که دمپایی پوشیده، تلفن همراه را از زیر صندلی پس می زنم تا بیرون بیاید. بقیه را با پا هل می دهم تا تمام اجزاء جدا شده پیش هم قرار بگیرند برای سرهم کردن تلفن و جمع کردن کاغذها باید روی زمین بنشینم.

به جز تلفن، درِ پشت آن و باطری، چيز دیگری پیدا نمی کنم ولی به نظرم یک قطعۀ دیگر باید جدا شده باشد. به صفحه نگاه می کنم، شیشۀ صفحه سالم است. پس من اشتباه کرده-ام. به دورو برم نگاه می کنم. زیرِ جاکفشی یک چیز قهوه ای رنگ در حد و اندازه تلفن همراه، افتاده. آن را بیرون می کشم. دفترچۀ یادداشت با جلدِ چرمی در دستانم است.

کاغذها را جمع می کنم، یا علی می گویم و آنها را روی میزِ جلوی کاناپه می ریزم. پوشه ی قبلیِ نوشته های بهرام، زیرِ میز، دسته شده. قهوه آماده می کنم، کوسن روی کاناپه را زیر سرم جا گیر می کنم و دوباره شروع به خواندن می کنم. 

باید دوباره از نو آنها را ویرایش کنم. بهرام اصرار دارد تا جای ممکن، به طورِ نامحسوس از نوشته های پوشۀ زرد، استفاده کنم یا دستِ کم از شعرهای داخل آن ایده بگیرم، پس باید بازخوانی را هرچه زودتر شروع کنم.

ته سیگار را زیر پا له کردم و بعد از خداحافظی با دوستان، پله های فرهنگ سرای ملل در پارک قیطریه را تا پایین به آرامی طی کردم. 

در فکرِ این بودم که صاحبِ صدایی را که پی گرفتم، پیدا نکردم. در جلسه غزلی خوانده شد که قابل تأمل بود. از شاعری که تا به حال او را در جلسات، ندیده بودم. آقای اختیاری رییس جلسه وقتی او را معرفی می کرد، گفت:

- بسیار خرسندیم که " خانم مینویی" امروز به ما افتخار دادند و علی رغم گرفتاری هایشان، در جلسه شرکت کردند.

اختیاری عادت داشت وقتی آدم معروفی در جلسه شرکت می کرد، هندوانه از پس هندوانه زیر بغلش می گذاشت ولی این خانم اگر شناخته شده بود، پس چرا من او رانمی شناختم؟ من تقریباً از 25 سالِ پیش، اعضای فعالِ جلسات شهر تهران را به اسم می شناختم.

خیلی سعی کردم در پایان جلسه، از نزدیک او را ببینم ولی فکر می کنم قبل از سعیِ من، سالن را ترک کرده بود. در جمعِ بیرون نیز او را ندیدم. عادت داشتیم بعد از نشستِ داخل سالن، مدتی با دوستان در پارک بنشینیم، گپ بزنیم و شعرهای خوانده شده را با رفقای همسوتر، نقد کنیم.

ماشین را رو به روی درِ جنوبی پارک، در خیابانِ روشنایی پارک کرده بودم. به سمت در خروجی می رفتم، صدایی را از پشت سر شنیدم که بسیار شبیه صدای گمشدۀ من بود.

- آرمان، آرمین صبر کنید.

رو به روی من دو پسر بچ ی نه و ده ساله در حالِ دویدن بودند و پشت سرم، مادرشان که در پی آنها می دوید. از پارک خارج شدند. با چشم آنها را دنبال کردم. درست پشت سرِ ماشینِ من، چراغ های راهنمای زانتیا سفید با اشار ی دزدگیر صاحبِ آن خاموش و روشن شد و دو پسر بچه، با دو در صندلی عقب جا گرفتند و مادرشان بعد از اطمینان از بسته شدن درِ عقب، کمربندش را بست و به راه افتاد.

هفته ی بعد دوباره در جلسه، دنبالش گشتم. نیمی از جلسه گذشته بود که خانمی وارد شد. بسیار شبیه به مادرِ آن دو پسر بچه و از ابتدای ورود، دوباره به انتهای سالن رفت و در همان صندلی هفته پیش جا گرفت. پس من اشتباه نکرده بودم.

این بار بلندگو و تریبون مثل جلسۀ پیش خراب نبود و آقای اختیاری از خانم مینویی خواهش کرد تا برای جمع شعری بخواند.

برگشتم او را دیدم که برخاست. با طمانینه ای که در ابتدای جلسه وارد شده بود، پیش رفت. از جلوی من یعنی ردیف اول رد شد. 

بلند بود با اندامی کشیده. باوقار قدم برمی داشت و صورتش می درخشید. از آن دسته آدم ها بود که سکوت و احترام را یک جا بر دیگری واجب می کردند. وقتی به من رسید، عطری از او به مشامم خورد که تا به حال نشنیده بودم. متوجه شدم که صورتش آرایش ندارد ولی اجزا صورتش به خوبی قابل تمیز بود و در کنار هم چهره ای دلنشین را به وجود می آوردند.

از پله های سن بالا رفت به جرات می توانم بگویم همه با نگاهشان او را دنبال می کردند. قطعه ای سپید خواند، ولی من فقط صدا می شنیدم. من جادوی چیزی بودم که خودم هم نمی دانستم چیست.

یک باره متوجه صدای کفِ حاضرین شدم و بعد او را دیدم که از پله ها پایین می آمد. 

انگار او پایین نمی آمد، بلکه پله ها یکی یکی از زیر پاهایش رد می شدند. لبخند کمرنگی بر لب داشت که دوباره از جلوی ردیف اول گذشت. آقای اختیاری از حضار نظرشان را می پرسید و اول از همه نظر مرا جویا شد.

نمی دانستم چه بگویم. من اصلا به شعر توجه نداشتم و حالا گروهی چهل یا پنجاه نفره منتظرِ نقد من بودند. بی اختیار گفتم:

- شعرِ درخورِ توجهی بود. ایشان با همین دو قطعۀ اخیر، من را شگفت زده کرده اند، و بقیه ی حاضرین حرف مرا با همهم ی خود تایید کردند.

پایان جلسه، خیلی زود در چارچوبِ درِ خروجیِ سالن قرار گرفتم تا حتما او را ببینم. در حال عبور از بین صندلی ها بود، سرش پایین بود و با تلفن همراهش صحبت می کرد.

از ردیف صندلی های عقب خارج می شد و همراهش را داخل کیفش می گذاشت که به من رسید.

- بازهم سلام.

سرش را بالا گرفت، مرا دید ولی خیلی زود نگاهش را دزدید و گفت:

- سلام.

و به سمتِ درِ خروجی ساختمان رفتیم.

- جلسه پیش خیلی زود تشریف بردید.

- بچه ها در محوطۀ پارک بازی می کنند. باید مرتب به آنها سر بزنم.

حالا دیگر در پارک بودیم و ساعت 6 بعدازظهر یک روز فروردین را تجربه می کردیم دلم می خواست بیشتر بشناسمش.

- بچه ها را پیدا می کنم، خیالم که راحت شد شاید دوباره برگشتم.

- من همین جا، روی نیمکت، منتظرتان هستم.

پیدا بود که خیلی مایل نیست با من هم صحبت شود؛ ولی بسیار مبادی آداب بود و برایِ آن که رنجشی پیش نیاورد گفت:

- در صورت امکان حتما.

با همان وقار قدم برداشت و از من دور شد. نمی توانستم نگاهم را از او بگیرم، جاذبه ای داشت که تا به حال ندیده بودم. او دور می شد و من بیشتر می خواستم که نزدیکم باشد.

- قبلا می رفت اشراق (فرهنگسرا). خیلی باسواده! تو همه چیز مطالعه داره، تو هم ی حوزه ها حرفی برای گفتن داره ولی خیلی کم حرف می زنه. پزشکه ولی دوست نداره دکتر صداش کنن. یک بار می گفت، کسی که میاد تو جلسه شعر، شاعره، نه چیز دیگه. دکتر و مهندس و وکیل و راننده و کارگر نداره، هرکسی که شعر می خونه، فقط شاعره. یک سال پیش همسر الکلی و بیخودش رو در اثر تصادف از دست داد. خیلی با هم خوب نبودن. مرده خیلی بد دل بود. می گن مرده از عشق او الکلی شد. خنده دارِه! مگه نه؟ دو تا پسرش رو دیدی؟ باهوش، ولی تا دلت بخواد شیطونن. دوقلوَند.

آقای اختیاری نفسی تازه کرد و پیشم نشست.

- می دونی بهرام؟ بعضی آدما هستند که آدم رو درگیر می کنن. نه این که خیال کنی مساله جنسیت باشه، نه. صرف از نظر جنسیت و ظاهر و زیبایی، بعضی وقت ها آدم ها درگیر می شن. مواظب باش درگیر نشی.

و پوزخندی زد و بلند شد رفت.

حالا او را می دیدم که از دور می آمد با دو پسر بچه که کاملا شبیه هم بودند. در دست بچه ها، لیوانِ ذرت بود. با عجله قاشق را در آن فرو می کردند ولی با دقت آن را بیرون می کشیدند. ناخودآگاه بلند شدم. نزدیک تر آمد.

- ببخشید، بچه ها رو نمی شه رها کرد.

- خواهش می کنم. اگر بخواهید می تونیم قدم بزنیم.

- نه! بهتره بشینیم تا بچه ها هم راحت تر ذرت بخورند.

- به شما نمیاد مادر دو فرزند باشید.

- از شدت بچگی یا از شدت پیری؟

جوابی نداشتم، دستپاچه گفتم:

- نمی دانم فقط یک حس بود.

یکی از پسرها که نمی دانم آرمان بود یا آرمین، زیرچشمی نگاهی به من کرد و بلند شد و نزدیک تر به مادرش نشست. حالا من با مادرش به اندازۀ او فاصله داشتیم.

مدتی به سکوت گذشت. نمی دانستم چگونه دوباره سرصحبت را باز کنم. نه به خاطر آنکه زبانم قفل شده باشد، بلکه بیشتر برای آن که می دیدم او از آن دسته آدم های با دقت است و هر حرکت و کلمه ای برایش معنی دار است.

- من تا به حال شما را تو جلسات ندیدم. شاید به خاطر اونه که شما به شب شعرهایی می رید که من حضور ندارم. من خیلی به جلسات نمی رم. علتش گرفتاری و کمبودِ وقته. به علاوه اگر جلسات تو پارک برگزار نشه، بچه ها علاقه ای به اومدن ندارند و حوصله شون سر می ره.

- فرهنگسرای ملل از این نظر خوبه. ای کاش هر جلسه تشریف بیاورید.

این بار پسر دیگر که نمی دانم آرمان بود یا آرمین، زیرچشمی نگاهی به من کرد و بلند شد پیش برادرش نشست. حالا فاصلۀ من و او به اندازه ی دو تا پسر بود. مادرشان لبخند زد ولی هنوز چشمانش پایین را نگاه می کرد.

- کتاب اخیرتان را ماه پیش دیدم. کتاب شعر و چاپ سوم واقعا مرحبا دارد.

- شما لطف دارید.

- کتاب چندمتون بود؟

- هفتم یا هشتم.

- فقط شعر می گید؟

- بله و شما؟

- من ترجیح می دهم بنویسم. در حوزه شعر خیلی توانا نیستم. بیشتر در جلسات شرکت می کنم تا از شعر بقیه لذت ببرم و یاد بگیرم. شما شاعر خوبی خواهید شد.

- احتمالا خواهم شد.

و لبخند شیرین و کم رنگی زد.

یک هفته برای دیدنش بی قرار بودم. زودتر اداره را ترک کردم و تمام پارک قیطریه را تا رسیدن به فرهنگسرا دویدم.

جلسه شروع شده بود. در ابتدای ورود به ردیف صندلی عقب نگاه کردم. او نیامده بود. رفتم و سر جای همیشگی نشستم.

اختیاری که از اول مراقب حرکات من بود لبخندی زد و سرش را به علامت سلام تکان داد.

2 ساعتی گذشت. گاهی برمی گشتم، صندلی او را می دیدم که هنوز خالی بود.

به چند نفر از دوستان که بعد از من آمده بودند به زور سلام و علیک کردم و ساختمان را ترک کردم پله ها را پایین می آمدم که آرمان و آرمین را دیدم. دنبال یک توپ می دویدند و مادرشان در حالی که کوله ای به پشت داشت، دنبال آنها به آهستگی می رفت.

- سلام. چرا به جلسه نیامدید؟

- بچه ها گفتند باید با ما بازی کنی، نرو جلسه.

- چرا؟

- فکر می کنم جلسات این جا را دوست ندارند.

- یعنی دیگه نمی آیید؟

- نمی دانم اگر بچه ها پیش کسی بمونند، شاید. و اِلا نه.

به سمت بچه ها رفتم که حالا فاصله شان را با مادرشان کم کرده بودند.

- منم بازی. من خوب فوتبال بازی می کنم.

آرمان و شاید هم آرمین با بی میلی توپ را به سمت من شوت کرد و من ده تا روپایی زدم. با هر شمارش بچه ها بیشتر تعجب می کردند و هیجان زده می شدند.

- نه، ده ... وای خراب شد.

- مامان دیدی؟ دیدی از دایی هم بیشتر زد.

برق شادی در چهر ی هر سه ی آن ها دیده می شد. آرمان و شاید هم آرمین، ذوق زده شده بود و می خواست من باز هم روپایی بزنم. ولی برادرش گفت:

- باید فوتبال بازی کنیم.

من و پسرها مشغول توپ بازی شدیم و او زیر درخت بید روی نیمکت نشست و مشغولِ خواندن کتاب شد.

یک لحظه، حواسم پرت شد. تصویر زیبای زنی خوش اندام در حالی که پاهایش را روی هم انداخته، کتابی در دست دارد و درخت بیدی که عصر یک روزِ بهاری در بلاتکلیفی باد و آفتاب، بر سر او سایه انداخته، مرا مبهوت کرد. این زیبایی مربوط به عناصرِ این تصویر نبود. بی شک از جاذبۀ انسانِ درونِ این قاب بود.

چقدر دوست داشتم به او نزدیک شوم. از اولین دیدارمان یک ماهی می گذشت، ولی او کماکان اجازه ی نزدیک تر شدن نمی داد. این حالت فقط برای من نبود بلکه او اصولا اجازه برخورد صمیمی تر را به هیچ مردی نمی داد. به نظر می آمد به اصول پایبند است. این از طرزِ لباس پوشیدنش پیدا بود.

با آن که ظاهری آراسته و نسبتا گران داشت، ولی این وقار و سکوتش بود که بقیه را تحت تاثیر قرار می داد.

زیاد نمی خندید، شعر کسی را نقد نمی کرد و اگر به اصرار چیزی می گفت، هم حساب شده بود، هم مستند منابع و مآخذ صحبت هایش را به حاضرین می گفت و مهم تر از همه این که ادعا نداشت و خودش را در حدِ یک مخاطبِ عام می دید.اختیاری راست می گفت او خیلی با مطالعه بود.

حضور او در هر جلسه ای مایه مباهات بود. فکر کردم بیخود نبود که اختیاری روز اول آن طور برخورد کرد.

***

در طبقه ی هشتم اتاق کارم در وزارت نفت نشسته بودم. دیگر نمی توانستم راز خواستنش را فقط برای خودم نگهدارم. تمام افکارِ شب و روز مرا، او پر می کرد. حرف هایش، حرکاتش، سکوتش که نمی دانستم ناشی از غصه است یا درایت و یا هر دو.

داشتم سیگارم را در جا سیگاری خاموش می کردم و به این فکر می کردم که در ملاقات بعدی ... ، که زنگ پیامک تلفن همراهم به صدا درآمد.

ـ فردا تولدِ خانم دکتر است.»

پیامک از اختیاری بود. امیدوار بودم فردا در قیطریه او را ببینم.

ماشین را جای همیشگی پارک کردم، مشغول بستن قفل فرمان بودم که از داخل آینه زانتیای سفیدرنگی را دیدم که درست پشت اتومبیل من پارک کرد.

خودش بود، با خوشحالی پیاده شدم. احتمالا مشغول جمع آوری وسایلش از ماشین بود. با عجله جلو رفتم و گفتم:

- سلام.

از ماشین پیاده شد. ناگهان سرش را بالا کرد و برای اولین بار چشم در چشم هم دیگر را نگریستیم. باور کردنی نبود. چشمهای میشی او به قدری دریا در خود داشت که لازم نبود آبی باشد. عطر منحصر به فرد او با صورت هاله دارش برای بار دوم مرا به خلسه برد.

نمی دانم، سرم گیج می رفت یا دنیا به رقص آمده بود. اندکی آرایش داشت ولی چنان ماهرانه انجام شده بود که برای یافتن ردِپایِ رنگ باید خیلی جستجو می کردی. به نظرم بسیار معصوم آمد. آن قدر بی گناه که با تماشایش گناهان خودت هم بخشیده می شد.

زیبا بود ولی بیشتر ازآن جذاب بود. صدایش مرا بیدار که نکرد هیچ، بلکه این صحنه را آهنگین نمود. چقدر خوب بود که دنیا در همین لحظه تمام می شد، یک نقطه می شد و در عمق ادامه پیدا می کرد.

به آرامی درِ ماشین را، که حالا پنجه های من بالای آن قرار داشت حرکت داد. این کار او هشداری برای بستنِ در بود ولی اگر برای چندمین بار مرا صدا نمی کرد، تا ابد همان جا می ماندم.

حالا کاملا رو به رویم ایستاده بود. کمی از من کوتاهتر بود. نگاهم به صندلی عقب ماشین افتاد. پر بود از جعبه های رنگارنگ در اندازه های مختلف.

- تولدتون مبارک!

با تعجب نگاهش را از من به صندلی عقب و بعد دوباره به من برگرداند.

- شما خیلی باهوشید.

- یا شاید خیلی علاقمند به مسایل شما.

- به مسایلم یا وسایلم؟

- قطعا به هر چیزی که به شما مربوط می شه.

آماده رفتن به سمت پارک شد. پیدا بود کمی دلخور شده.

با عجله صندوق عقب ماشین را باز کردم و کادوی قرمز رنگی را که صبح خریده بودم، از آن بیرون آوردم. در هنوز باز بود که به سمتش رفتم. عرض خیابان را نپیموده بود.

- تولدتون واقعا مبارک!

نگاهی به من کرد ولی خیلی زود آن را دزدید. به صندوق ماشین اشاره کرد.

- می بندمش، خیلی مهم نیست.

- شما از کجا می دونستید؟

- امیدوار بودم که امروز باشه.

- خیلی ممنونم ولی منو شرمنده کردید.

- اصلا قابل شما را نداره. بیشتر برای دل خودم این کار را کردم.

بسته را با احترام از من گرفت و باز به سمت ماشینش رفت، کادوی مرا جدا از سایر بسته ها در صندوق عقب ماشینش گذاشت.

باهم به سمت فرهنگ سرا رفتیم. در طول مسیر به نظر ناراحت می آمد. کلافه بود، با فاصله از من راه می رفت. می دانستم از من و برخوردهایم خیلی خوشش نمی آید. می خواستم فضا را عوض کنم.

- بچه ها کجان؟

- امروز نهار با چند تا از دوستان و فامیل بودیم. اونها بچه ها رو بردند. طفلکی ها از صبح تا حالا بیرون بودند. خیلی خسته شدند.

- این ها کادوی همان دوستان و فامیل بود؟

- بله و همه عروسک.

- برای کی؟

قبل از آن که فرصتی باشد تا جواب مرا بدهد وارد سالن شد. هر چند اگر فرصت بود هم فکر نمی کنم جوابم را می داد.

تا ساعتی بعد به حدس خودم یقین آوردم.

در جلسه هرچه اختیاری اصرار کرد، شعر نخواند. گفت:

- امروز چیز تازه ای ندارم.

و اختیاری لوس شد و گفت:

- همه روز تولدشون طاقچه بالا می گذارند.

برگشتم نگاهش کردم. از این طرز صحبت اختیاری خوشش نیامد. معلوم بود که ناراحت شده ولی خوددارتر از آن بود که حرکتی انجام دهد. اختیاری که فهمیده بود بدکاری کرده و اگر او ناراحت شود ممکن است دیگر در جلسات قیطریه حاضر نشود، گفت:

- این را با بزرگواری خود به حساب تبریک تولدتون بگذارید و همه به افتخار او دست زدند.

پایان جلسه مستخدم فرهنگسرا یک جعبه بزرگ شیرینی درآورد و به همه تعارف کرد. بعدا فهمیدم به خاطر تولد او بچه های اشراق شیرینی فرستاده بودند.

بعد از پایان جلسه و خداحافظی به سمت درِ خروجی پارک به راه افتادیم. هنوز به نظر ناراحت می آمد.

پرسیدم:

- شما خیلی وقته که اشراق تشریف می برید؟

- نه.

- ولی مثل اینکه خیلی هوای شما را دارند.

سرش را به طرف من برگرداند و بی آن که نگاهم کند گفت:

- به من خیلی لطف دارند.

- می تونم خواهش کنم یک چایی با هم بخوریم؟

- من عجله دارم.

- عجله برای چه؟ خیالتون که از بابت بچه ها راحته.

- باید جایی برم.

- حتی برای یک چایی وقت ندارید؟

- فکر نمی کنم.

- به هر حال شما یک شیرینی روز تولد به من بدهکارید.

فهمیدم که در رودربایستی قرار گرفته به ساعتش نگاه کرد، با کمی مکث گفت:

- باشه ولی من فقط نیم ساعت وقت دارم.

از این بهتر نمی شد. بالاخره توانسته بودم او را مجبور به قبول کنم. خیلی خوشحال بودم. با هم به کافی شاپ رو به روی پارک رفتیم.

من دو تا چایی سفارش دادم ولی او گفت من قهوه می خورم. من هم سفارشم را پس گرفتم و چند دقیقه بعد دو فنجان قهوه روی میز بود. جشن پیروزی من در حالِ برگزاری بود.

فنجان قهوه را نزدیک صورتش گرفته بود. به نظر می آمد قهوه را می بوید، لذت می بَرَد و بعد می نوشد.

آرام بود و از پنجره بیرون را نگاه می کرد. در نیمرخ، نوعی خنده پنهان داشت که در زاویه رو به رو دیده نمی شد. پیشانی بلندش خبر از فراستی می داد که او را خواستنی تر می کرد.

صورتش را به سمت من کرد و با نگاهی مستقیم پرسید:

- وقتی رو که با من می گذرونید متعلق به کسی نیست؟

- نه.

- جماعت ادیب نیاز به توضیح بیشتر ندارند، دارند؟ 

- بله حق با شماست و من منظورتان را می فهمم.

من راست گفتم که منظورش را فهمیدم ولی از طرفی دروغ گفتم.

***

کاغذها را زمین می گذارم و به آشپزخانه می روم. یک بار دیگر از دستِ بهرام کفری می شوم.

کلید قهوه جوش را می زنم تا آب داغ شود. ناگهان یاد هاله می افتم که همیشه قهوه می خورد. این اواخر بهرام هم قهوه خور شده بود.

بهرام بد کردی و بدتر آن که آمدی خرابکاری هایت را درست کنی.

لیوان سرامیکی پر از قهوه ام را برمی دارم، درِ ظرفِ شکر را می گذارم و به سمت تلفن می روم. با پزشک قلب مادرم تماس می گیرم. برای بهرام نوبت می گیرم و دوباره سر وقت کاغذها می روم. یادم باشد عصر که بیرون رفتم حتما یک بسته کاغذ بخرم.

فنجان قهوه اش را زمین گذاشت و به فنجان من نگاه کرد که هنوز پر بود. من تمام مدت فقط او را تماشا می کردم. خنده اش گرفت و گفت:

- شاید لازم باشه فنجونو عوض کنید سرد شده.

- اشکالی نداره.

- خب بگید گوش می کنم.

- قراره حتما چیزی بگیم؟

- نه، می تونیم قهوه بخوریم بعد خداحافظی کنیم ولی اگر قرار است اندیشه ها به چالش کشیده شوند باید حرف زد.

- بله، درسته.

- در مقدمه ی کتاب اقاقیای شما خوندم، در زمان جنگ رزمنده بودید. پس کی دکترای حقوق گرفتید؟

- من رزمنده بودم که دانشگاه قبول شدم، بعد از آن شدم دانشجوی رزمنده.

- کجا درس خوندید؟

- تبریز ولی آذری نیستم.

- پس باید فارسی و انگلیسی و عربی و ترکی بلد باشید.

- بله، بلدم.

هردو خندیدیم و من کمی در مورد هم آوایی و استفاده از آن در شعر متاخرین صحبت کردم. با دقت گوش می داد و در پایان از این که این مطلب را از من یاد گرفته تشکر کرد.

می دانستم که خودش خیلی بهتر از من می داند ولی مهربان تر از آن بود که به روی خودش بیاورد.

- شما چطور؟ چکار می کنید.

- گرفتارتر از اون هستم که دنبال علایق شخصیم باشم. اوج تفریح من شرکت در جلسات شعره. مسئولیت هایی دارم که هم وقت گیر هستند، هم مهم. خیال نکنید مثل شما معاونت یک وزارت خانه رو دارم. نه! ولی در هر حال من یک مادرم و فکر می کنم مهمترین شغل دنیا، مادریه.

- بله موافقم. هیچ وقت تصمیم نگرفتید نوشته هاتونو چاپ کنید.

لبخندی زد و گفت:

- نه من شاعرم، نه ناشری حاضره اون ها رو چاپ کند.

- من کمک می کنم. حاضرم تصحيحشون کنم. بعد چاپ می کنیم.

- واقعا فکر می کنید قابل چاپند؟

- البته. کی شروع کنیم؟

خیلی غافلگیر شده بود. با هیجان پرسید:

- باید چکار کنیم؟

- اول باید کارهاتون رو ببینم. از نظر حجم باید به تعداد قابل قبولی برسه.

- زیاده! فکر می کنم.

- هر وقت بگید می آیم و اونا رو از شما می گیرم.

- براتون زحمت است.

- نه، خیلی هم خوشحال می شم. کجا و چه ساعتی؟

خود شیرینی بیشتر از این نمی شد.

- شما آدرستون را بدید من براتون می فرستم.

- همیشه به نوشته هاتون این قدر توجه دارید؟ من می آیم منزلتون می گیرم. فردا ساعت 5 چطوره؟ بعد از این که از اداره تعطیل شدم!؟

- فردا نه، ولی هفته آینده خودم خبرتون می کنم.

- آدرستون؟

- نیاوران بعد از سه راه یاسر، کوچه دوم، پلاک 8.

- شماره همراهم را به او دادم. وقتی شماره اش را خواستم گفت:

- شما می تونید به منزلمون زنگ بزنید. اگر پیغام بگذارید، من خودم تماس می گیرم.

پیدا بود که از برقراری یک ارتباط خصوصی طفره می رود ولی در مجموع اندکی از خشکی روابطش کاسته شده بود.

- شما معمولا منزل نیستید، با تلفن همراهتون شاید قابل دسترس تر باشید.

- می دونم اگر شماره ام رو ندم از اختیاری می گیرید پس یادداشت کنید.

در واقع این کار را نمی کردم، چون در جمع دوستانِ شاعر اصولا مرا این گونه نمی دیدند. همه می دانستند من متأهلم و پی گیری شماره ی یک خانم بدون همسر در شان من نبود ولی خانم دکتر این را نمی دانست و تجرد مرا باور کرده بود.

- به اسم چه کسی ذخیره کنم؟

- به همین اسمی که منو می شناسید.

به دروغ گفتم:

- فامیل مینویی غیر از شما هم دارم.

- بنویسید هاله مینویی.

- چقدر قشنگ!

سرش را پایین انداخت و به خرده های کیک که روی میز ریخته بود نگاه می کرد. از کافی شاپ بیرون آمدیم و به سمت ماشین ها حرکت کردیم.

هاله به سمتِ همیشگی نرفت. دنبالش رفتم در خیابان اندرزگو داخل خیابانی پیچید که سرِ آن روی تابلوی سبز رنگ بزرگی نوشته بودند، « مرکز نگهداری کودکان رفیده.»

بعد از ملاقاتمان در روز تولد او بیشتر برایش دلتنگ می شدم. تقریبا هر روز به او زنگ می زدم. گاهی جواب نمی داد ولی گاهی که تماس مرا پاسخ می داد از این که گرفتار بوده، عذرخواهی می کرد.

تا ساعت 4 که اداره تعطیل شود دل تو دلم نبود. یک سبد گل ارکیده سفارش داده بودم. آقا نعیم آن را داخل ماشین گذاشته بود.

وقتی وارد اتاق شد لباس هایش بوی گل می داد.

- آقا ماشین حاضره تمیزش هم کردم.

جا سیگاریش رو خالی کردم ولی نتونستم دوباره جا بزنم. گفتم:

- خودتون درستش کنید. 

درِ اتاقم را بستم با همکارانم خداحافظی کردم و وارد آسانسور شدم.

ساعت پنج و 7 دقیقه بود که جلوی در منزلشان بودم. مجبور شدم کمی دنبال کوچه ی دوم بگردم زیرا نامِ اخیر آن به شهید مینویی تغییر کرده بود. زنگ زدم. آیفون تصویری بود و بدون پرسشی در باز شد.

حیاط در اواخر اردیبهشت ماه بسیار زیبا بود. یک راه آدم رو تا ساختمان با سنگ های تیشه ی خاکستری تعبیه شده بود و بقیه حیاط چمن کاری شده بود.

کنار دیوار آبشار طلا و وسط باغچه پر بود از گلهای پامچال و درختچه های زینتی، چهار تا سرو طبقه ای در طرف دیگر تا رسیدن به در پارکینگ خودنمایی می کردند. قطرِ درخت های سرو نشان می داد که خانه قدیمی است.

خانه ای دو طبقه که با وضع قرار گرفتن پنجره ها معلوم بود دوبلکس است. با نمای آجر و تراسی رو به استخر که کاملا با طراحی باغچه هماهنگی داشت. میز و صندلی داخل تراس منظم چیده شده بودند و کمی آن طرف تر روی یک صندلی چرخدار، پیرمردی حدودا هشتاد ساله به من خیره شده بود.

- سلام!

- سلام. بفرمایید تو. هاله؟ بابا؟ بیا مهمون اومده.

نمی دانستم باید از پله های تراس بالا رفت و نزد پیرمرد ماند یا باید از پله های ورودی ساختمان که در ضلع دیگر قرار داشت وارد شوم. صدای هاله مرا از بلاتکلیفی نجات داد.

- سلام! بفرمایید خواهش می کنم.

سرم را برگرداندم هاله از پشت ساختمان آمده بود.

ظرف میوه ای تقریبا بزرگ در دست داشت و لبخندی که پایان دهنده ی همه ی دلواپسی ها بود. من هیچ وقت نمی توانستم در برابر میلِ به تماشای هاله مقاومت کنم. 

چشمانش، صورتش، لبان و حتی اندامش همه اطمینان بودند و سرشار از آرامش. از دور صدای بچه ها می آمد که با هیاهو از حیاط پشتی می آمدند. به زور نگاهم را از او گرفتم و بچه ها را دیدم که به سوی ما می دویدند.

نمی دانم آرمان بود یا آرمین، با عجله سلام کرد و دوید سمتِ پله های تراس. پسر دیگر کمی ایستاد اول به من و بعد به مادرش نگاه کرد و گفت: 

- مامان توپ بازی کنیم؟

- اگر پدری حوصله داشت، اشکال نداره.

و بعد همان راهی را رفت که برادرش چند لحظه ی پیش دویده بود.

- خواهش می کنم بفرمایید. بابا در تراس هستند.

و به دنبالش روان شدم.

دامن مشکی بلند و بلوز سفید برش دار با یقه شوميز پوشیده بود. شالی حریر به رنگ های سفید و سیاه سر کرده بود. جلو موهای کاملا سیاهش از شال بیرون بود و هاله ی معصومیت و آرامش بخش او با این رنگ ها نمود بیشتری داشت.

از پله ها بالا رفت. من فقط او را تماشا می کردم. نفهمیدم کی به تراس رسیدم فقط یک دفعه شنیدم که پیرمرد گفت:

- خوش آمدید.

- ببخشید مزاحمتان شدم.

- هاله گفت نویسنده ی کتاب شعر گرگ های بی زوزه را دعوت کرده.

- هاله خانم لطف دارند.

- هاله؟ بابا؟ باد می یاد. می خواید برید تو؟

- برای من فرقی نمی کنه. نظر شما چیه؟

هیجان زده گفتم:

- همین بیرون خوبه. فعلا تا هوا خوبه بیرون هستیم تا بعد.

بدین گونه به آنها فهماندم حالاحالاها خیالِ رفتن ندارم.

هاله گفت:

می رم چایی بیارم. شما چایی می خورید یا قهوه؟

- هرچی خودتان می خورید.

هاله رفت و پیرمرد صندلی اش را نزدیک تر آورد.

پیدا بود عمری با سختی کار کرده. پیشانی بلند هاله ارث پدری بود و چشمان درشت او هیچ به پدر نرفته بود.

- اینجا خونه ی منه. 6 یا 7 ماه بعد از مرگ شوهرش، مادرش هم رفت و منو تنها گذاشت. پسرم که 2 سال پیش فوت کرد خیلی زنم غصه دار شد همش می گفت ناصر اگه زنده باشه بايد به خاطر شيميايي شدندش زجر بكشه اگرم بره رفتنش منو مي كشه بعد از ناصر هر روز هم آرزوي مرگ مي كرد. 

صدای پیرمرد پر از بغض شد. چهره اش را دیدم، لبانش می لرزید. با چشمان پر از اشک خود به توافق نرسیده بود. چون اجازه ی ریزش اشک را صادر نمی کرد. پیدا بود عمر پرغروری را پشت سر گذاشته.

- من اعتقادی به این حرف ندارم که خداوند خوب ها رو زودتر می بره. دامادم خیلی هاله رو اذیت کرد ولی زود رفت. زنم فرشته بود اونم زود رفت. نامه، زود رفت. بعضی وقت ها به هاله می گم زندگی همینه، ما تا آخر حكمت خیلی چیزها را نمی فهمیم. ولی الخیر و فی ما وقع، هرچه پیش می آد حتما خیر ما در اون هست. حالا اگر ما سر در نمیاریم. دلیل بر بی حکمتی و شلوغ پلوغي دنیا نیست.

- بله، کاملا درست می فرمایید.

- هاله گفت در مورد چاپ کارهاش می خواد به شما زحمت بده.

- اختیار دارید. خوشحال می شم که کاری انجام بدهم.

- شاید این کارها یک کمی این دختر رو امیدوار کنه. هیچ کس نمی فهمه هاله خسته و ناامیده، جز من و مادرش و ناصر.

من غیر از هاله کسی رو ندارم. پسرها خارجند. به اصرار زیاد، بعد از مادرش، با بچه ها اومد اینجا. خانه خودش را اجاره داده با وجود غرغرهای من و شیطنت پسرهاش، بازهم ما رو با خوش خلقی اداره می کنه. من و برادرش خیلی ممنون گذارش هستیم.

پسرها با دو آمدند و با فریاد و داد و قال صندلی پدری را هل دادند و از راه پشتِ تراس به حیاط بردند.

- می خواید کمک کنم؟

- نه! ما همیشه خودمون بلدیم.

بلند شدم و تا لبه ی ایوان آمدم. پسرها با احتیاط پدری را پایین بردند.

- ببخشید حریف این بچه ها نیستم،.هاله؟ بابا؟ بیا مهمونمون تنهاست.

کمی بعد هاله آمد. سینی نقره ای در دست داشت با سه فنجان و یک قوری. یک فنجان چایی و دو فنجان خالی در سینی بود.

- پدری را پسرها بردند؟

- بله.

- شما راحتید؟

- بله ولی باد میپاد.

دولا شد. سینی را از روی میز برداشت و با لحنی که آمیخته به شرم بود گفت:

- می خواید تشریف بیارید تو. پدری و بچه ها يكم ديگه ميان. 

من باز بی اراده در حالیکه چشم از او برنمی داشتم دنبالش روان شدم. به اشاره ی او روی کاناپه، رو به روی آشپزخانه نشستم.

رو به پنجره ایستاده بود و مشغول مرتب کردنِ چیزی روی میز صبحانه کنار پنجره بود.

از پشت او را می دیدم که در قاب روشن پنجره ایستاده.

شانه های زیبا، کمر باریک و دامن بلند او که تا مچ پا می رسید او را چون تندیسی دیدنی کرده بود. دامن از حریر مشکی بود و آستر دامن تا نیمه های ساقه پا می رسید بعد از آن تا مچ پایش را فقط حریر پوشانده بود. صندل های لژدار مشکی به پا داشت. پای بدون جوراب او در این ترکیب مثل صورت و دست هایش می درخشید.

از داخل کابینت چیزی برداشت و دوباره به جای اولش برگشت.

بی اختیار بلند شدم و به سویش رفتم، هنوز پشت او به من بود. ناخودآگاه در حرکتی که نه ناشی از هوس بود و نه ذره ای لذت طلبی با خود داشت پشت او ايستادم. نمی دانم چرا نترسید. برگشت. چشم در چشم شدیم و من در دریای چشم هایش غرق شدم. بوی تنش مرا به خلسه برد و هاله ی دور صورتش مرا در تردیدِ خواستن و ترک کردن قرار داد.

نفسم بند آمده بود. داشتم غرق می شدم، شناور در عطر دریا بودم، روی زمین نبودم انگار قالب تهی کرده بودم، سرم گیج می رفت، تمرکز نداشتم، هاله خیلی پاک بود و من در تردید بودم.

فشار پنجه های او روی بازوانم، مرا از او دور کرد.

صورتش سرخ شده بود، رویش را برگرداند. فکر کنم چشمانش خیس شد. چون با دستانش چشمانش را پاک کرد.

- معذرت می خواهم.

- راجع بهش صحبت نکنیم. مي خواين كتابخونه رو ببينيد؟

به من و من افتاده بودم، می خواستم توضیح بدهم ولی هاله بزرگوارانه حواس مرا به سمت دیگری سوق داد.

در حالی که دیس حاوی شیرینی خامه ای را روی میز گذاشت، مرا از آشپزخانه به سالن دعوت کرد.

تازه متوجه خانه شدم. سالنی بزرگ با وسایل تقریبا آنتیک و زیبا.

پله های طبقه بالا از کنار آشپزخانه شروع می شد و سمت دیگر سالن کتابخانه ی بزرگی بود که تمام دیوار تا سقف را اشغال کرده بود. در سمت راست قفسه ها درِ شیشه ای داشتند و در سمت چپ قفسه ها باز بودند.

طبقه ی پایین همه قفسه ها به قرار گرفتنِ سررسیدها، سالنامه ها و مجله های سیمی شده اختصاص یافته بود.

- پدری و مامان خیلی کتاب می خوندند. ما بچه ها هم عاشق کتاب بودیم.

جایزه و تشویق ما کتاب بود و تنبیهمون کتاب نخوندن. خیلی از کتاب ها تو اتاق پشت بامه. در این قسمت کتاب های قدیمی و خطی پدربزرگ مرحومم را گذاشتیم و به قفسه های با درب شیشه ای اشاره کرد. بعد از رفتن دایی ها و خاله ها از ایران، کتاب ها را مادرم جمع آوری کرد، ولی برادرهام كتابهاشون رو قبل از رفتن، به کتابخانه های عمومی اهدا کردند. می دونيد؟ اون ها جزو انقلابیون دو آتشه بودند، از اون جوون هاي دانشجوی پیرو خط امام که بیشتر دوران تحصيلشون تو انقلاب و جنگ سپری می شد.

- حالا كجان؟

- یکی کانادا، دو تا هم انگلیس. بچه هاشون بزرگ شدند و به گمانم خیال برگشت ندارند. البته اون ها شغل دولتی دارند و خودشان مرتب به من و بابا سر می زنند ولی فکر نکنم خانواده هاشون تمایلی به برگشت داشته باشند.

- نمی تونند خانواده هاشونو مجبور به بازگشت کنند؟

- دلیلی نداره این کار رو بکنند. اگر خانواده آنجا راحت تره و به اهدافش بهتر دست پيدا مي كنه، چه دلیلی برای درگیری وجود داره؟ به نظر من خانواده ارزشمندترین چیز تو دنیاست. آنقدر قیمتیه است که هیچ چیز نباید باعثِ از بین رفتن اون شه. خانواده موهبتیه که برای حفظ آن همه چیز را باید فدا کرد. چون خانواده خودش همه چیزه.

- حتی خانواده ای که آرامش و عشق نداره؟

- کسی که نمی تونه تو خانواده اش آرامش و عشقو پيدا كنه، در هیچ جای دیگر و با هیچ کس دیگر هم نمی تونه اونو پیدا کنه. خانواده ی ناقص ساختن، بزرگترین ظلمیه که در حقِ بشریت می کنیم.

- ولی شما شرایط خوبی برای بچه ها فراهم کرده اید. با این که خانواده ی کاملی ندارند خیلی خوب تربیت شده اند.

- مطمئنيد که پسرهاي من خوب تربیت می شند؟ مطمئنید که در آینده مشکلی ندارند؟ من هر چقدر برای آنها تلاش کنم، هرچقدر هم مادر باشم هم پدر، باز هم در قسمت پدر بودن، پدری مؤنث هستم. نه قادرم دست از طبیعتم بردارم و نه بچه ها منو چیزی غیر از مادر می خوان. شاید اگر شاهین زنده بود من تا یک یا دو سال بعد از او جدا می شدم، به اصرار خانواده و اطرافیان ولی خدا خودش این جدایی را رقم زد تا من یک شرمندگی ابدی را به دوش نکشم.

- خیلی با اطمینان حرف می زنید.

به خاطر اینه که من همه ی حالت هاش رو تجربه کردم. همسر داشتن، همسر نداشتن. از زن هایی که مدت زیادی خودشان سرپرست خانواده بودند باید پرسید، آیا آن ها هم معتقدند که نداشتن همسر بهتره یا همسر بد داشتن.

- آدم ها غصه هاشونو فراموش می کنند، آنها هم حتما بدی های همسراشون یادشون رفته.

- آدم ها رنجهاشون را فراموش می کنند. ممکنه فراموش کنند شوهراشون چه بلاهایی سرشون آورده ولی به هر حال بی همسری را تجربه کرده اند و این چیز کمی نیست. صرف نظر از بار سنگین مسئولیت، زن ها هم مثل همه انسان ها نیازی طبیعی به انسانی از جنس دیگر دارند.

حرف های هاله در مورد حفظ خانواده، خیلی مرا تحت تأثیر قرار داد. به كلي دگرگون شده بودم. به نظرم هاله هم فهمید. تا موقع خداحافظی که تقریبا یک ساعت بعد بود تقریبا نتوانستم حرفی بزنم. خودم را با تماشای کتاب ها و عکس های خانوادگی روی کنسول ها و میز پیانو سرگرم کردم.

به اصرار زیاد هاله فقط توانستم یک قطعه شیرینی را با نصف فنجان قهوه بخورم.

کمی با بچه ها فوتبال بازی کردم و آنجا را ترک کردم.

سرم خیلی سنگین شده بود وقتی در را باز کردم، ملیحه گفت:

- چرا این قدر سرخ شدی؟

- گمانم به خاطر موندن تو ترافیکه.

- بنشین برات شربت خنک بیارم.

- نه نمی خواهم. می خواهم بخوابم.

و بعد از پوشیدن لباس راحت به رختخواب رفتم.

از پنجره اتاق خواب در حالی که روی تخت دراز کشیده بودم، آسمان را تماشا می کردم در فکر ملاقات عصر بودم. در فکر صحبت های هاله، در فکر خودم، نیاز زن ها به مرد، در فکر ملیحه و بچه ها و این که خانواده مهم ترین چیز است.

***

تلفن زنگ مي زند ولي من بي حال تر از آن هستم كه گوشي را بردارم.

ديشب تا دير وقت پوشه زرد را مي خواندم. تماس روي پيام گير مي رود. مرضيه است:

- مسعود جان سلام. هنوز تلفن همراهت رو درست نكردي؟ سام خيلي دلش براي تو تنگ شده، هنوز با انتقاليت موافقت نشده؟ نمي توني يک سري به ما بزني ؟ آسم سام خيلي بهتر شده. اگر از عود دوباره اش نمي ترسيدم، ما مي آمديم تهران ولي بهاره، مي ترسم بچه باز حالش بد بشه. تو را به خدا اگر مي تواني يک سر بيا مراغه. هوا خيلي خوبه. همه جا سبزه، دلمون برات تنگ شده و ...

كم كم داشت به گريه مي افتاد. مي خواستم بلند شوم گوشي را بردارم كه تلفن را قطع كرد.

بعد از آن ديگر نمي توانم بخوابم. به ساعت نگاه می كنم ساعت ١١ است. بايد زودتر به اداره بروم. حالا كه بهرام نيست بايد حتما سركارم باشم. پرونده هاي قضايي و قراردادها فقط با دستور من و يا بهرام به جريان مي افتد و تقريبا دو هفته است كه رشته كارها از دستم در رفته است.

مي خواهم دوش بگيرم ولي فهميدم خيلي دير است و عكس های آنژيوگرافي قلب بهرام را برمي دارم تا عصر آنها را به مطب دكتر كه قرار گذاشته ام ببرم.

درترافيک غروب هنگام همت گير كرده ام. يادم مي آيد يك بار بهرام مي گفت مي داني چقدر وقت از زندگي پشت ترافيک به هدر مي رود؟ تازه اگر اهل تفکر باشی، شاید در این ازدحام به چیزهای قابل تأملی فکر کنی وگرنه کلی باختی. و من برای آنکه دچار خسارت و زیان نشوم به گذشته برمی گردم.

***

سال شصت و پنج که من و بهرام هر دو دانشجوی دانشگاه تبریز بودیم. او بیشتر وقت ها جبهه بود و وقت امتحانات جزوه مرا رونویسی می کرد و یا با دستگاه خراب فتوکپی دانشگاه از آنها کپی تهیه می کرد. او دانشجوی ساعی و البته با احساسی بود.

دو سال قبل از آن ازدواج کرده بود و آن وقت که مجروح شد همسرش اولین فرزندش را باردار بود.

بیچاره ملیحه خیلی عذاب کشید. تا بود با دانشجویی و نداری و مجروحیت او ساخته بود و بعد هم که گرفتار هار تا بچه ی اصطلاحا شیر به شیر شده بود.

بهرام آدم شریفی بود و درسش را خواند و وقتی آقای دکتر شد، معاونت حقوقی و قراردادی شرکت نفت را به او دادند.

او شد دکتر و ملیحه همچنان باقی ماند. او پشتِ سرِ بهرام ایستاد تا بهرام این شد ولی از طرفی بهرام هم حق داشت او رشد کرده بود، با احساس بود ولی ملیحه بسیار جدی بود و همه جا شعر گفتن بهرام را کاری احمقانه جلوه می داد.

او معتقد بود کاری که از آن آب و نان تأمین نشود و بچه ها را راضی نکند کار نیست. حالا هر چقدر بقیه به به و چه چه بگویند.

شاید در واقعیت ماجرا راست می گفت ولی حقیقت این بود که بهرام با او اقناع نمی شد. اگر روزهای اول تحت تأثیر جوِ انقلابی آن دوران، یک ازدواجِ چریکی کرده بودند، حالا می دیدند در دهه ی چهارم زندگی خیلی از هم فاصله گرفته اند.

نمی توانستم قضاوت کنم. اگر بهرام بزرگ شده بود نمی شد زحمات همسرش را نادیده گرفت و اگر بهرام امروز فهمیده نمی شد، بی انصافی بود اگر به او حق نمی دادم.

کم کم متوجه می شوم که چرا ماجراهای هاله و بهرام بغرنج بود ولی با توجه به حرف های هاله که هیچ چیز از خانواده مهمتر نیست، جواب کاملاً روشن می شد.

ترافیک روان شده ولی هم چنان به کندی پیش می روم. مردم تهران زندگی با این ترافیک را کم کم یاد گرفته اند. کمتر بوق می زنند و هم دیگر را در ترافیک می فهمند.

دکتر گفت:

- ترکش داخلِ قلب بهرام به علت بالا رفتن فشار خونِ او کمی تغییر جهت داده و علت دردهای قفسه سینه و سکته اخیر او همین مساله است.

او گفت بهرام اگر آماده باشد می تواند ظرف یک هفته آینده برای جراحی اقدام کند. می دانستم که بهرام راضی به جراحی نمی شود و حالی کردن این موضوع به او، خودش داستانی است.

تازه به اداره رسیده بودم که تلفن همراهم زنگ خورد. خانمی گفت:

- گوشی را نگه دارید، با خانم دکتر مینویی صحبت کنید.

- سلام. صبح بخیر!

- سلام. با زحمتهای من چطورید؟

- اختیار دارید! تماس گرفتم بابت سبد گل قشنگتان تشکر کنم. در ضمن از این که دیروز با بچه ها فوتبال بازی کردید، خیلی ممنونم. تا موقع خواب داشتند خاطرات یک فوتبال 10 دقیقه ای را تعریف می کردند. نوشته ها را خواندید؟

- متأسفانه هنوز فرصت نکرده ام، ولی ظرف یکی دو روز آینده حتما تمامشان می کنم.

- خیلی ممنونم و خداحافظ.

با عجله گفتم:

- بازهم هم دیگر را می بینیم؟

کمی مکث کرد و گفت:

- چرا که نه؟

و خداحافظی کردیم. او حق داشت. چرا که نه؟ ولی من باورم نمی شد، چون از دروغی که گفته بودم فقط خودم خبر داشتم.

شاید خیانت به اعتماد او گناه بزرگی بود ولی نمی شد از هاله به آسانی گذشت.

بچه ها از خانه هنرمندان تماس گرفتند و گفتند جلسه ی نقد کتاب یکی از شاعران جوان است.

رفتم. جلسه تا ساعت 8 طول کشید. ساعت 7 بود که پسرم پیام داد:

« من دانشگاه هستم اگر همین دور و بر هستی مرا هم با خودت ببر.»

ساعت هشت و بیست دقیقه تازه رسیدم میدان فردوسی. امیرعلی 30 دقیقه ای بود که منتظر ایستاده بود.

بدون شکایت نشست. کمربندش را بست.

- چه خبر شازده؟

- سلامتی! خبری نیست.

- روزنامه ات چیه؟

- مال صبحه. یک چیز تو سرویسِ اجتماعیش نوشته که وحشتناکه. نوشته شصت و پنج درصد مدیران دولتی به نوعی همسر دوم دارند. باورت می شه؟

باورم نمی شد. در واقع دلم می خواست خودم کسی بودم که این درصد را بالا می برد ولی ...

صبح با هاله تلفنی قرار گذاشته بودم که طرف های ساعت 4 برای رفتن جلسه به دنبالش بروم. مانتوی کرم زیبایی به تن کرده بود و شال قهوه ای سرش، هاله ی صورتش را بیشتر نمایان می کرد. کمی ایستادم و از دور تماشایش کردم. او خواستنی ترین موجودی بود که مرا به اوج مسرت م یرساند.

آنقدر با اطمینان ایستاده بود که تصور نمی کردی منتظر کسی است. پسرها با او نبودند و دوباره قاب نقاشی در ذهن من رسم شد. 

او کنارِ چنارهای قطورِ خیابان نیاوران گویی مقصد تمام انتظارها بود. 

جلوی پایش توقف کردم. اول سرش را تا پنجره پایین آورد، سلام کرد و بعد در را باز کرد و نشست. تا رسیدن به پارک قیطریه ماشین من سفینه بود و خیابان ها آسمان. 

عطر تن او و صدای دلنشینش نبود که مرا مست می کرد، بلکه حضور او زیباترین هدیه ای بود که خدا به من می داد. 

کمی زودتر رسیدیم، هاله گفت روی نیمکت های جلوی سالن منتظر نشستیم تا بقیه بیایند ولی من گفتم در پارک قدم بزنیم. 

از جلوی میزهای پینگ پنگ گذشتیم و تازه می خواستیم پله های جلوی آبنما را بالا برویم که اختیاری را دیدم. از دیدن ما تعجب کرد. بیشتر، از اینکه هاله را همراه من می دید شگفت زده شده بود. 

متوجه شدم که هاله تعجب اختیاری را فهمیده است. گویی با نگاهشان از هم چیزی می پرسیدند ولی هاله آرام تر از آن بود که کسی به سادگی متوجه تغییر حالتش شود. ناگهان اختیاری در یک جمله به نظر کاملا حساب شده پرسید: 

- بهرام جان خانواده ی محترم چطورند؟ سلام مرا به خانم و بچه ها برسان.

به هاله نگاه کردم. خیلی سعی می کرد نگرانی و تعجبش را پنهان کند ولی با همه خودداری نتوانست. 

- خوبند، الحمدا...

هاله سرش را تکان می داد و با چشم های درشت و ابروهای گره خورده اش نگاه پرسش آمیز به من کرد و گفت: 

- ببخشید به یادم اومد که قرار دارم.

و به سرعت از ما دور شد. دنیا دورسرم می چرخید. 

- لعنت به تو!

- بهت گفتم درگیرش نشو، گناه داره. اون خیلی پاکه.

خیلی از دست اختیاری دلخور شده بودم. با کنایه گفتم:

- تو از کجا اونو می شناسی که این قدر هواشو داری؟

سرش را به من نزدی کتر کرد. چشم هایش پراز خشم بود. به آرامی گفت:

- دختر داییمه. بهش نگفته بودی زن داری؟ مگه نه؟ چون من هاله را می شناسم. امکان نداره وارد زندگی کسی بشه.

- کی می گه من قصد سویی داشتم؟ من به کسی دروغ نگفتم.

- نوروز برای عید دیدنی به خونشون رفته بودیم. خواهش کردم برای تغییر روحیه اش بیاد اینجا. کاری نکن پشیمون بشم. ناصر خدا بیامرز یک چیزی میگفت ها. می گفت شاهین یک شب که مست بوده، تلفن کرده خونه پدر هاله به ناصر گفته این خواهرِ... یک چیزی از خودش تراوش می کنه که همه ی مردا شیفتش می شن ولی نمی دونم چرا همه فکر می کنند اون پاکه مثل پیغمبر. مادرم هم می گفت از وقتی هاله دنیا اومد خونه ی داییت اینا یک بوی دیگه ای می داد. بهرام جان اون به یک دوست احتیاج داره ولی اون تو نیستی.

***

امشب حتما به مرضیه زنگ می زنم. به او نمی گویم که با انتقالیم موافقت شده وگرنه ول کُنِ قضیه نیست. هنوز خیلی کارها دارم. بهرام و بیماریش، کتاب، اداره ... 

جعبه های خالی پیتزا و همبرگر و بطری نوشابه و قطرات خشک شدۀ سس همۀ آشپزخانه تقریبا خالی ما را پر کرده اند. 

مرضیه مقداری از وسایل را با خود به مراغه برده. او اصالتا اهل آنجاست. بعد از چند ماهی که منزل پدرش بود خانهای آنجا اجاره کرد و وسایل را تا جایی که توانست دوباره خرید و بعضی ها را هم از تهران برد. خودم اصرار کردم. به هرحال من یک نفر آدمِ تنها بودم و نیازی به وسایل زیادی که طرز استفاده آن را هم بلد نبودم، نداشتم. 

تصمیم می گیرم خانه را تمیز کنم و در این حین کمی هم افکارم را برای سامان دادن به کتاب جمع آوری کنم. 

در مورد قضاوتم هنوز به جایی نرسیده ام. این جا هم به قولِ هاله باید دست از مسایل آسمانی و دید ماورایی برداشت و کاملا زمینی فکر کرد. 

بهرام یک جا نوشته بود: 

« با هاله در موردِ ماهیت و وجود و عقل و عشق صحبت می کردیم، بحثمان کاملا داغ بود، تا جایی که من گفتم: 

- عشق چیزی ماورایی است وقتی پیش می آید حتما دلیلی دارد. اگر آدم ها با هم رو به رو می شوند، اگر آدم ها در جایی که تقدیر تعیین کرده با هم ملاقات می کنند و احساسی بینشان شکل می گیرد حتما دستی آسمانی در کار است و باید به آن پاسخ داد. 

- نه! من فکر می کنم عشق وقتی به هدف نهایی و آسمونی خودش می رسه که با عقل پرورده شده باشه، که با عقل بال و پر گرفته باشه. در غیر این صورت عشق، به نظر میاد که آسمونیه والا آسمونی در کار نیست. گودالیه که می کَنیم تا خودمون رو از اون به پایین پرت کنیم و بعد فکر کنیم که پریدم. عقل سرچشمه همه چیزه. حتی عشقِ زاییده ی عقل، ارزشمند و حقیقته. عقل می گه، عاشق باش تا به امنیت برسی. عقل می گه، عاشق باش تا دیگران رو به آرامش برسونی. اگر عشقی انسان و دیگرانو به آرامش و امنیت نرسونه، عشق نیست، هوسه. 

- عشق گاهی خیلی تواناتر از عقله. این را من خیلی جاها دیدم. 

- مثلا کجا؟

- در جنگ بارها دیدم که عشق باعث مرگ شد.

- از تو تعجب می کنم، چرا این طوری می گی؟ آنجا هم عشق کاملا عقلانیه. عقل می گه، مرگ تو دیگری رو به آرامش و امن می رسونه، پس بمیر. عقل می گوید، جنگیدن و مردن برای شرف بهتر از سکوت به خاطر داشتن زندگیه. عقل می گه، اگر هستی، در بهترین حالت از آزادگی باش وگرنه بمیر. می بینی؟ اینجا هم عشق به کشته شدن، ریشه عقلانی داره.»

یک جای دیگر خواندم بهرام وجود حضرت ختمی مرتبت را خیلی ملکوتی و الهی خوانده بود و هاله گفته بود:

- اتفاقا پیغمبر نمونه ی یک انسان کاملا زمینی است. او مثل من و تو بوی خوش را دوست داره، عاشق زیباییه، ازدواج می کنه، بچه دار می شه و بعضی جاها همون حرکات و خطاهای احساسی را می کنه که ما می کنیم. منتها او روی خودش کار کرد تا بهترین نمونه ی یک زندگی زمینی باشه. حتی در قرآن خدا به پیامبرش می گوید، « ای محمد به مردم بگو، من هم انسانی هستم درست مثل شما.» دیدی؟ انگلیسی ها می گویند just like you ، یعنی عینِ خودِ شما. نه فرزند خدایم، نه نسبت خونی با فرشته ها دارم، خلاصه آدمِ آدم هستم. من فکر می کنم بهتره یاد بگیریم انسان زمینی کاملی باشیم تا اینکه مرتب خودمان را بالا بیندازیم بلکه تن فرشته ها به ما بخورد و آدم شیم. خدا هم از ما همین را می خواد.»

هاله راست می گفت. زمینیِ درست و عاقل بهتر از آسمانی نادان است. 

کارهایم تمام می شود و با لیوان سرامیکی پر از قهوه دوباره می نشینم سرِ کاغذها.

***

دیگر حوصله رفتن به جلسه را نداشتم. در پاهایم یارای رفتن نبود. تا حدود ساعت 9 شب روی نیمکت نشستم. چند بار دوستانی را که به جلسه می رفتند را دیدم. هربار کشیدن سیگار را بهانه می کردم و تا آخر همان جا نشستم.

اختیاری در پایان جلسه بیرون آمد. نگاهی به من کرد و بدونِ هرگونه حرکتی رفت.

از خودم شرمنده بودم. حالم بد بود، دنیا بد بود، من بد بودم، هرچه می خواستم قبول کنم هاله بد است، نمی شد. هاله بد نبود. من دروغ گفته بودم. او را به اشتباه انداخته بودم تا از دست ندهم. او رنجیده بود و من احساس گناه می کردم.

تلفن همراهم چند بار زنگ خورد. حوصله نداشتم جواب بدهم. آن را خاموش کردم و در تاریکی پارک قیطریه به راه افتادم.

ساعت از ده و نیم گذشته بود که به خانه رسیدم. امیرعلی جلوی تلویزیون خوابش برده بود. دخترها خوابیده بودند. آهسته به اتاقم رفتم. ملیحه روی تخت خوابیده بود، در حالتی که جای من روی تخت نبود. دو تا پتو برداشتم. به سالن رفتم تلویزیون را خاموش کردم. یکی از پتوها را روی امیرعلی انداختم و دیگری را روی خودم کشیدم و تا ساعت ها خوابم نبرد.

صبح با صدای ملیحه بیدار شدم.

- پاشو! نمازت قضا شد. دیشب کجا بودی؟ هرچه سمیه زنگ زد جواب ندادی. ساعت چند اومدی خونه؟ چرا غذا را نذاشتی تو یخچال؟ نعمت خدا رو باید بریزیم دور. سمیرا؟ روسریتو بکش جلو، این جوری نرو دانشگاه. پاشو بهرام! اداره ات دیر می شه. خواهرت زنگ زد و گفت، فردا شبِ وفاتِ خانم فاطمه ی زهراست. روضه داریم، شب هم نذری می دیم، حتما بیاین. امشب زودتر بیا. خواهرم و شوهرش از سوریه میان. اگه زودتر اومدی میریم فرودگاه وگرنه من با امیرعلی می رم، تو خودت شب از اداره بیا. لیست خرید رو جا کفشیه، یادت نره. من دارم می رم مدرسه ی سوده. معلمش گفته بیا با هم صحبت کنیم. چادرم کجا خاکی شد؟ بهرام پاشو. نخوابی! دیرت می شه.

صِدای ملیحه را نصفه و نیمه می شنیدم، چون سرم را بردم زیر پتو. می خواستم تا ابد بخوابم، آنقدر که اگر دوباره بیدار شدم بگویند، حساب شما را کرده ایم یک راست بروید جهنم.

با صدای چرخش کلید درون در بیدار شدم. ملیحه بود. می دانستم که باید برخیزم وگرنه دوباره شروع می کند. نیم ساعت بعد در اتومبیل بودم و به سمت اداره حرکت می کردم.

***

به منزل بهرام زنگ می زنم. خودش گوشی را برمی دارد.

- به حرف های من و توصیه دکتر فکر کردی؟

- آره، ولی من تصمیمم همونه که گفتم.

می دانستم اصرار فایده ای ندارد. بهرام را خوب می شناختم.

- از اداره چه خبر؟

-همه برات سلام می رسونند و آرزوی سلامتی می کنند.

پوزخندی زد و گفت:

- تو هم سلام برسون.

حوصله صحبت کردن نداشت. می خواست چیزی بپرسد ولی حرفش را خورد.

- بگو!

- هیچی، ولش کن.

- بچه ها کجا هستند؟

- کلاس، دانشگاه.

- خانومت؟

- رفته جلسه تفسیر قرآن فرهنگ سرای نزدیک خونه.

- چکار می کردی؟ مطالعه؟ شعر؟ قلم؟ فیلم؟ کتاب؟

- سیگار می کشیدم. هیچ کار خاصی جز فکر کردن ندارم.

- به نتیجه ای می رسی؟

- نه، به هیچ جا نمی رسم، به هیچ جا!

چند بار به تلفن همراه هاله زنگ زدم، خاموش بود. به خانه زنگ زدم، کسی برنداشت ولی پیام هم نگذاشتم. با مطب تماس گرفتم؛ منشی گفت:

- امروز نمی آید.

کلافه بودم باید با او حرف می زدم. من به او احتیاج داشتم. او تمام حواسِ مرا سیر می کرد.

بدون هاله بودن را نمی توانستم تصور کنم ولی این واقعیتی بود که هیچ گریزی نداشت.

دو روزی گذشت. فکر می کردم لااقل هاله برای پس گرفتنِ نوشته هایش با من تماس می گیرد ولی زنگ نزد.

کلافه بودم، حالم خوب نبود ولی کاری نمی توانستم بکنم. عقلم به جایی نمی رسید.

نه دوستی داشتم که بتوانم با او درد دل کنم و مشورت بخواهم، و نه برملا شدن این موضوع را به نفع خودم و هاله می دیدم. شرایط روحی بدی داشتم. هاله تمام ذهن مرا اشغال کرده بود و نمی شد او را به راحتی فراموش کرد. بالاخره تصمیم گرفتم از طریق همایون اختیاری خبری از او بگیرم.

- سلام بهرام هستم.

- سلام. چطورید؟ خوبید؟

- خیلی ممنون. ببخشید اختیاری جان می تونم زحمتی به شما بدم؟ خانم دکتر مینویی امانتی پیش من دارند که باید به دستشون برسونم ولی موفق نمی شم که پیداشون کنم.

کمی سکوت کرد، بعد از چند لحظه که یک قرن بود گفت:

- گرفتارند ولی من بهشون می گم خودشون با شما تماس بگیرند.

- اتفاقی افتاده؟

- حالِ پدرشون خوب نیست. بیمارستان بستریه. قرار بود آخر هفته با هاله برند انگلیس پیش برادر هاله، که این اتفاق افتاد. این ها الان سه ماهه تو راهند ولی هاله نمی دونم چرا این قدر این دست و اون دست کرد. حالا هم که باباش اصلا وضع خوبی نداره. به او می گم خودش تماس بگیره.

باور نمی کردم. نکند هاله به خاطر من سفرش را به تعویق انداخته بود. نکند به خاطر این اشتباه هاله پدرش طوری بشود.

این تاخیر بخاطر تصور غلطی بود که من برای هاله پیش آورده بودم.می دانستم که هاله هم به من علاقمند شده بود و این خیانت را من در حق او کرده بودم. نه می توانستم اعتراف کنم، نه باور می کردم.

ولی شرعا من کار اشتباهی نکرده بودم. هاله مانعی برای ارتباط با من نداشت.

حتی اگر می خواستم با او ازدواج کنم این مساله اشکالی نداشت، و شروع کردم به هزار جور توجیه تا در برابر هاله و وجدانم از خود دفاع کنم.

ساعت 9 شب بود که تلفن همراهم زنگ زد. یادم رفته بود آن را خاموش کنم. بعد از آشنایی با هاله شب ها که در منزل بودم آن را خاموش می کردم.

گوشی را جواب دادم.

- سلام من مینویی هستم.

- حالتان چطور است؟ بابا چطورند؟

- همایون گفت باید نوشته هام رو از شما پس بگیرم.

- در واقع نه! می خواستم با هم در این خصوص نشستی داشته باشیم.

- لزومی نداره از چاپ آنها منصرف شدم.

- خواهش می کنم. من باید حتما قبل از چاپ شما را ببینم.

- می دونم که نمی تونید صحبت کنید.

پوزخندی زد و ادامه داد:

- ولی آن نوشته ها دیگر برای من اهمیتی نداره. می تونید دور بریزید، یا با نام خودتون چاپ کنید. فکر می کنم از پس کارهای این جوری خوب بربیاین.

- این قدر زود قضاوت نکنید. فکر نمی کردم این قدر کنایه بلد باشید.

- چرا بلد بودم ولی تا حالا فرصتی پیش نیومده بود تا از معلوماتم استفاده کنم.

به هرحال زندگی هر لحظش تجربه ای جدیده. خداحافظ.

گوشی را قطع کرد. سرخ شده بودم. من که تا حالا از کسی حرف نخورده بودم، الان با حرف های هاله ضربه فنی شده بودم.

***

با کمک آقا رضا سرایدار کارتن ها را بالا می آوریم. دیروز برای امروز قرار گذاشتیم که بیاید و در جا به جایی و جمع آوری وسایل کمکم کند. 

از کیفم دو تا اسکناس پنج هزار تومانی در می آورم و به او می دهم. گفته ام قالیچه های پادریِ جلوی حمام و دستشویی را ببرد و درپارکینگ بشوید. 

مشغول تمیز کردن خانه است. اول آشپزخانه و قهوه. من می آیم روی کاناپه دراز می کشم، مشغول مطالعه ام. آقا رضا گاهی چیزی می پرسد و گاهی چیزی زیر لب زمزمه می کند. 

مثل این که فضولیش گُل کرده یا حداقل من اینطور خیال می کنم. چیزی می خواهد بپرسد که این پا و آن پا می کند. 

می گویم:

- آقا رضا! چته؟ چرا انقدر کلافه ای؟ 

می پرسد:

- آقا ببخشید، مادر آقا سام کجان؟ 

- رفته مراغه پیش خانوادش؟ 

- جسارته آقا. برا چی؟ با هم نساختن؟ 

- نه، دنیا با ما نساخت. سام آسم داره، هوای تهران براش خوب نبود. بچه رو برداشت برد مراغه.

- امان از مادر! می دونید آقا؟ گاهی وقتا به مادر بچه ها می گم، این زن ها اگه نباشن حتی ما پدرا نمی تونیم پدری کنیم. بهشت چیه؟ کمه! اصلا جوابگو نیست که زیر پای این زنای زحمت کش باشه. نه فقط زن خودم گله ها! خواهرم، مادرم، مادر زنم. اگه یک روز نباشن بچه که هیچی، بابای بچه ام عرضه نداره زندگی کنه. جسارته، ولی منظورم شما فقط نیستی ها، ولی چرا. یک نگاه به خودت بکن، این زندگیه داری؟ یکی باید باشه که هدایتت کنه. نه فقط برای خونه ی کثیف بگم ها، نه! خونه ت نور نداره، زندگی نداره. خونه ای که بوی غذا توش نیاد، مادر نداشته باشه، زن نداشته باشه، با شهر مرده ها فرق نداره. دروغ می گم آقا؟ یک وقت به این زندگی عادت نکنی مهندس.

آقا رضا منبر رفته، دنبال بهانه ای می گردم. 

- آقا رضا گفتی غذا. چقدر گشنمه. تو گرسنه نیستی؟ 

- نه آقا شام می رم خونه.

تلفن را برمی دارم و به نایب سفارش سوپ و جوجه کباب بدون برنج می دهم. دارم چاق می شوم. غذای بیرون چیز بدی است. به خصوص اگر تبدیل به عادت و لذت شود.

خودکارم دیشب تمام شد. به سراغ کیفم می روم. دنبال خودکار می گردم.

نامه ی اداری وزیر را می بینم. آن را بیرون می آورم و دنبال جای امنی می گردم تا گم نشود. قرآن را از کتاب خانه برمی دارم. رویش خاک نشسته. کمی خجالت می کشم. بازش می کنم و حکم انتقالی به استان آذربایجان را در آن می گذارم. به این فکر می کنم که هاله قرآن را کجای کتابخانه اش می گذارد. او که نزدیک به شش جزء قرآن را حفظ است. حتما با قرآن های خانه اش مهربان تر از ماست.

***

بدون هاله نمی توانم. با هزار زحمت از زیر زبانِ همایون اختیاری اسم بیمارستان را بیرون کشیدم. ساعت 2 تا 4 وقت ملاقات بود. از سربالایی خیابان الوند بالا رفتم. جای پارک نبود.کلی وقت منتظر شدم که یک ماشین رفت و جای پارک پیدا کردم.

بیمارستان کسری بسیار تمیز بود. ملاقات کنندگان کم کم بیمارستان را ترک می کردند.

آسانسورها مرتب خالی می شدند. مامور آسانسور گفت:

- وقت ملاقات تموم شده.

- من با سوپروایزر بخش هماهنگ کردم.

طبقه ی چهارم، بخش ICU پیاده شدم. از سرپرستار که قبلا از طبقه ی پایین با او صحبت کرده ام شماره ی تخت پدر هاله را پرسیدم. گفت امروز به بخش منتقل شده اند.

- بخش کجاست؟

- همین راهرو سمت راست.

داخل راهرو شدم. اتاق 417، اتاق پدرِ هاله بود.

از بیرون آهسته سرک کشیدم. پدر هاله در اتاقی که غرق در سبدهای گل بود خوابیده بود.

جز پدری کس دیگری آنجا نبود.

کمی در راهرو قدم زدم شاید هاله پیدایش شود ولی نبود از طرفی بی قرارِ دیدن او بودم و از طرفی نگران شده بودم.

دوباره به ایستگاه پرستاری رفتم.

- ببخشید همراه آقای مینویی هستند؟

- دفترچه بیمه پدرشون اشکال داشتف رفتند خونه مدارک لازم برای تعویض دفترچه را بیارن، تحویل بدند تا دفترچه برای فردا آماده شه.

نمی دانستم بروم یا بمانم. پرستار که بی قراری و برافروختگی مرا دید، گفت:

- مثل این که حالتون خوب نیست. بشینید تا فشار خونتون را بگیرم.

نشستم. سرم درد گرفته بود.

- فشارتون خیلی بالاست. الان یک قرص زیرزبانی به شما می دم. چرا این قدر اضطراب دارید؟

دنبال دلیلی برای اضطراب می گشتم که دلیل آمد.

- شما این جا چکار می کنید؟

وقتی دستگاه فشارخون را به بازوان من آویخته دید، خشم و عصبانیتش را خورد.

- خانم دکتر اومدین؟ این آقا خیلی وقته که منتظر شما هستن.

- بله، حال پدر چطوره؟

- از وقتی شما رفتید خوابیدن. من چند بار رفتم فشار گرفتم، خوب بود. الحمدا... خیلی بهترند.

- خیلی ممنون از زحمات شماست.

- اختیار دارین شما آنقدر به ما لطف دارین که ما هرکاری برای پدرتون بکنیم کمه.

- حالتون بهتر شد؟

- وقتی تو هستی، وقتی تو با من حرف می زنی، وقتی تو منو می بینی خوبم. کاش بیرون بریم.

هاله با شرمندگی به پرستار که چشمش به پرونده ی جلوی رویش بود، ولی گوشش به ما بود نگاه کرد و گفت:

- بریم.

سرم درد می کرد ولی اهمیتی نداشت. قد یک دنیا حرف برای هاله داشتم. می دانستم هاله وقتی در رودربایستی قرار بگیرد می توانم ابتکار عمل را در دست بگیرم. سوار آسانسور شدیم. احساس کردم برای مامور آسانسور خیلی عجیب است که من چشم از هاله برنمی دارم ولی اهمیتی نمی دادم.

به درِ خروجی رسیدیم. هاله گفت:

- اگر فشار خونت بالاست بهتره زیاد راه نری به خصوص این خیابان سربالاییه.

از این که هاله مرا باز تو خطاب می کرد، لذت می بردم. هاله فرشته بود، زمینی نبود هرچند خودش به شدت با این تعابیر مخالف بود ولی من وقتی با او قدم میزدم بال در می آوردم و از زمین کنده می شدم و حالا بعد از یک دوره ی ناامیدی دوباره داشتم این حالت را تجربه می کردم.

- کجا بریم؟

- اگر راه رفتن برای من بده، بریم تو ماشین.

به سمت ماشین حرکت کردیم. از اینکه بعد از نیم ساعت معطلی با رشوه ی دو هزار تومانی به مامور پارکبان، ماشین را نزدیک بیمارستان پارک کرده بودم خوشحال بودم. داخل ماشین نشستیم.

هرقدر حال من بهتر می شد خشکی و سردی هاله هم بیشتر می شد.

وقتی مریض باشی، عزیزی. تا چند دقیقه پیش هاله مرا مریض می دید و حالا یک خائن.

- هاله؟ منو ببخش.

- چرا؟ مگر شما کاری کردید؟ 

خودم را لوس کردم.

- با من این جوری حرف نزن. دوباره مریض میشم ها.

اخم کرده بود چون از حالت خنده نیمرخ او خبری نبود.

- چرا با من این کار را کردی؟

- من با تو کار بدی نکردم.

- دروغ گفتی.

- دروغ نگفتم، راستش را نگفتم. تازه تو نپرسیدی.

از تعجب چشمانش را گرد کرد. لبانش را به هم فشرد. می خواست چیزی بگوید ولی حرفش را خورد. به صندلی تکیه داد. بعد از سکوتی طولانی گفت:

- حق با توئه. شاید من دوست داشتم که اینجوری باشه و حرف های تو را جوری که دلم میخواست برداشت کردم. حق با توئه تو تقصیری نداشتی. من به یک جنس دیگر نیاز داشتم. شاید دلبری هم کردم و ناخواسته شرایط سقوط تو رو فراهم کردم. من برای برقراری ارتباط با تو اصرار داشتم و تو برای آنکه دل مرا نشکنی حاضر شدی. حق با توئه، من نیازمند بودم و این وسط گدایی هم کردم، دزدی کردم وگرنه تو که خانواده ات را داشتی.

ناگهان زد زیر گریه. هاله ی صبور، هاله ی مقاوم، هاله ی زیبا، هاله ی آرام داشت در کنار من گریه می کرد و من نمی توانستم او را آرام کنم. حرف های هاله پر از کنایه بود و لبریز از شکایت. از خودم بدم می آمد.

من امروز آمده بودم تا قبل از هاله، خودم را به دست بیاورم. حاضر بودم بار دیگر دروغ بگویم ولی از دست نروم.

می دانم کار بیشرمانه ای بود ولی زندگی در سال های اخیر به من یاد داده بود که تمام دنیا به من مدیونند، چون من خیلی خوب بودم، در برهه ای خیلی شجاع بودم. حالا برای مملکتم خیلی کارآمد. من شاعری توانا بودم که همه به عنوان یک مسلمان شرافتمند مرا می شناختند ولی حرفهای هاله باز مرا خرد کرد. چقدر با خود واقعی ام فاصله داشتم؟

- هاله با من باش. اِنقدر بی رحم نباش. من با تو خیلی خوبم. شعرهایم شعرترند. اخلاقم بهتر شده. از تو خیلی چیزها می گیرم که دیگران نمی تونند به من بدن، من با تو دارم پرواز می کنم. خودت رو از من نگیر، خواهش میکنم.

- به چه قیمتی شاعر شدی؟ به چه قیمتی بهتر شدی؟ به قیمت دروغ؟ پنهانکاری؟ یا ظلمی که در حق همسرت کردی.؟

- ظلم؟

- بله ظلم. یادته همیشه می گفتی هرکاری می خواهی بکن، فقط ظلم نکن. اون وقت به تمام کتابِ خوب و بد خدا عمل کردی. پس چرا حالا خودت ظلم می کنی؟

- ظلم به چه کسی؟ به زنم؟ اولا این ظلم نیست، این حق منه. دوما آگاهی، حق میاره. اگر او ندونه، حقی هم نداره، ظلمی هم به او نشده.

- او نمی دونه، من که می دونم، تو که می دونی.

- حتی وقتی هم که بدونه باز باید در مورد این که ظلمه یا نه، تامل کرد. 

از کوره در رفته بود. پیدا بود حرف های مرا مشتی مزخرف فرض کرده. می خواست پیاده شود. مچ دستش را گرفتم.

- تا جواب منو ندی نمی گذارم پیاده شی.

- چی می خواهی بشنوی؟

- منو ترک نکن.

داشتم گریه می کردم، هاله عصبانی بود ولی سعی می کرد به اعصابش مسلط باشد چند دقیقه به سکوت گذشت، هیچ تفکری نداشتم. منتظر بودم هاله چیزی بگوید. آن قدر سکوتِ بین ما سنگین بود که وقتی هاله گفت، خیلی خب! یک دفعه پریدم.

- قول بده!

- قول می دهم ترکت نکنم، به شرطی که باهم ازدواج کنیم با اطلاع همسرت.

- نه! همسرم هیچ وقت نباید بفهمه.

- دیدی مرد نیستی مسئولیت کاری که می کنی رو قبول کنی؟ تو که تا چند دقیقه پیش این رو حق خودت می دانستی.

- آره ولی فکر می کنم ظلمه.

- پس هیچی.

- نه من این جوری راضی نمی شوم.

- تو فکر می کنی وارد زندگی زنی می شم که نزدیک بیست و پنج سال با تمام حالات تو ساخته؟ تو می توانی پدر بچه های من باشی؟ تو که می خوای با من پنهانی ارتباط داشته باشی چطور می خوای پدر بچه های من باشی؟ چطور می خوای بار زندگی رو از دوشم برداری؟ چطور می خوای برای شب های طولانی زمستان رفیق و همدم من باشی؟ نکنه از دید تو من فقط یک رختخواب دیگم؟ 

تو نه مسئولیت ازدواج با من را در برابر خانواده ات به گردن می گیری، نه می توانی باری از دوش من برداری. برای مردهایی مثل تو تنوع جزئی از زندگیه ولی زنها انحصارطلبند و همسرشون را فقط برای خودشان می خواهند. نمی گذارم تو بوسیله ی من به همسرت ظلم کنی. بگو من با چه قیمتی باید در کنار تو باشم تا شعر بگی؟ خوب باشی و مردم همه دوستت داشته باشند؟ اگر واقعا انسان خوبی هستی، خوشبختی را به خانواده ی خودت هدیه کن. اگر قراره من دوباره همسر داشته باشم، اون کسیه که آرامش و عاطفه را به من هدیه بده، بی اون که آرامش و امنیت را از جایی دیگه بگیره.

از ماشین پیاده شد و به سمت بیمارستان رفت.

***

حالم خوب نیست دیشب از شدت سردرد خوابم نبرد. قفسه سینه ام خیلی درد می کنه. از دیشب تا حالا دردم مرتب بیشتر می شه.

- می خواهی بریم دکتر؟

- نه مسعودجان! لطف کن منو به خونه برسون.

من و بهرام سوار ماشین شدیم. خیابان مدرس به سمت شمال خیلی ترافیک داشت.

رادیو پیام پیش بینی کرد که این راه بندان تا ساعت 11 طول خواهد کشید. به ساعتم نگاه کردم. ساعت ده و بیست دقیقه بود. بهرام حالش مرتب بدتر می شد. حالا بعد از یک ربع به خروجی رسالت شرق رسیدیم. دیدم بهرام حالش خیلی بد است.

از مدرس خارج شدیم تا زودتر به بیمارستان رسالت برسم. ساعت 11 بود که بهرام را در CCU بستری کردند.

آخرین بسته ها را هم آماده کردهم. یک ساک گوشه ی پذیرایی است که وسایل شخصی من در آن است.

مرضیه سفارش کرده یک سری چیز بخرم. فردا را مرخصی گرفته ام که هم خریدها را انجام بدهم، هم سری به بهرام بزنم.

نوشته ها تقریبا آماده است. کاغذهای پوشه های زرد و سفید را کاملا جمع کرده ام تا فردا برای بهرام ببرم.

دفترچه ی چرمی را هنوز نخوانده ام. چند بار سعی کردم نگاهی به آن بیندازم ولی فکر می کنم بهرام آن را اشتباهی داخلِ کاغذها گذاشته و اصلا مربوط به کتاب نیست.

وسایلی را که خریده ام از همان فروشگاه بارنامه کرده ام به سمت مراغه.

به سمت خانه ی بهرام حرکت می کنم. زنگ می زنم. وقتی وارد شدم از اتاق نگهبانی شماره ی آپارتمان بهرام را می پرسم. طبقه پنجم، واحد 3.

سوار آسانسور می شوم. این جا هم از همان موزیک های ملایم خانه ی ما پخش می شود. فکر می کنم این آهنگ در روز چند بار پخش می شود؟ و آیا کسی به خاطر می سپارد؟

ملیحه در را باز می کند. پیچیده در چادرنمازی تیره رنگ. با لهجه ای غلیظ ولی مهربان مرا به درون خانه دعوت می کند.

آپارتمانی نه چندان مدرن مرا در خود فرو می برد. 

بهرام که تازه یک هفته است که از بیمارستان مرخص شده به سختی از روی صندلی بلند می شود.

- خواهش می کنم راحت باش، بشین.

- خیلی خوش آمدید، آقا مسعود شما دوست چندین ساله ی بهرامید، همکارید. تو را به خدا شما راضیش کنید. اگر یک تار مو از سرش کم بشه، من چکار کنم؟

- اصلا بهرام از اولش کله شق بود.

- نه تو را به خدا! به خاطر بچه ها، بهش بگید بره عمل کنه. امیرعلی، سمیه، سمیرا، سوده پدر می خوان. هنوز خیلی کارا هست که بهرام باید انجام بده.

و شروع کرد به گریه کردن. نگاهی به بهرام می کنم. مثل اینکه در این چند روز گوشش از این حرف ها پر بوده، با بی اعتنایی بیرون را نگاه می کرد. چشم هایش فروغی نداشت.

- تازگی شعر نگفتی؟

- نه بابا! اون هایی هم که گفتم می خوام بدم تو بسوزونی.

- چرا خودت نمی سوزونی؟

- شاید وقت نشه.

- مزخرف نگو مرد! تو باید بری عمل کنی. خیلی جوانی. چهل و شش سال که سنی نیست.

- وقتی آرزو نداشته باشی یک روز هم زیاده.

- تو آرزو نداری؟

- نه!

- خودت گفتی فقط خداست که آرزو نداره. انسان تا دم مرگ هم آرزو داره، آرزوی یک نفس دیگه.

- حالا می گم ندارم.

لحنش به سمت عصبانیت می رفت. ناگهان فکری به خاطرم رسید. این راه، همه یا هیچ بود. یا بهرام قبول می کرد، یا آخرین تیر را هم پرتاب کرده بودم.

- اگر قول بدی فردا برای عمل بستری بشی ...

با بی اعتنایی نگاهی به من کرد:

- خب؟

سرم را نزدیکش بردم و آهسته گفتم:

- منم قول می دم یکی بیاد عیادتت.

ناگهان چشمان بهرام درخشید. چند لحظه خیره مرا نگاه کرد، بعد دوباره رویش را به سمت پنجره برگرداند.

- نه او نمیاد.

ملیحه سینی چای را به سمت من تعارف کرد.

- خیلی ممنون. چه عطر و بویی!

- نوش جان! بهرام تو چایی می خوری؟

بهرام بدون آنکه سرش را برگرداند با اشاره ی دست گفت:

- نه!

دقایقی را با امیرعلی صحبت کردم. در مورد دانشگاه، گذشته و بعد که احساس کردم بهرام نیاز به استراحت دارد بلند شدم.

- در هر حال بهرام جان من تا سه یا چهار روز آینده باید آپارتمان را تحویل بدهم. دارم می رم مراغه. اگر تا وقتی تهران هستم کاری از دستم ساخته بود حتما خبرم کنید و اگر ندیدمت خداحافظ. به ما سر بزنید.

با بهرام روبوسی کردم و در گوشش گفتم:

- راجع به پیشنهاد من فکر کن.

ساعت 10 صبح است که با زنگ تلفن بیدار می شوم.

امیرعلی است خیلی خوشحال است. می گوید:

- بابا گفتند من به قولم عمل کردم. تو هم به قولت عمل کن.

- جدا؟ راضی شد عمل کنه؟

- بله. الان بیمارستانیم و بابا را بستری کردیم. فردا عمل می کنه.

- به بابا بگو نامردا به قولشون عمل نمی کنند. گوشی را بده به او.

وقتی گوشی رو گرفت، گفتم:

- خیلی ممنونم که روی منو به زمین ننداختی.

- شماره اش توی کشوی سمت چپ ردیفِ بالا روی یک کارت پستاله. البته منظورِ بهرام کارت ویزیت بود.

- شماره اش را حفظ نیستی؟

- نه! ابله، نمی تونم.

تازه فهمیدم که یک قشون آدم دوروبر اوست و او نمی تواند بلند شماره را برای من بگوید-

***

- سلام. ببخشید من مسعود مرادی هستم.

- به جا نمیارم.

- من از دوستان بهرام هستم. می خواستم چند لحظه وقتتون را بگیرم.

- در چه ارتباطی؟

- مسئله ای پیش اومده که امیدوارم شما اون را حل کنید.

- من فعلا مریض دارم.

- باشه. اجازه می دید بیام مطب؟

با اکراه پذیرفت.

- من ساعت 4 آن جا هستم.

در مطب خانم دکتر مینویی نشسته ام. تلفن مرتب زنگ می زند و منشی خیلی خلاصه جواب می دهد.

- مطب از فردا تعطیله.

- خانم دکتر عازم مسافرت هستن.

- شماره ی قبض از چهار هزار تا پنج هزار بوده، ما مبلغ را به حسابتون ریختیم. فیش جلوی منه. سه میلیون تومان فرهنگسرای خانواده.

- اگر مبلغ را دستی می گیرید، حتما معرفی نامه از محک همراه مأمورتون باشه.

- ما امروز تا 9 هستیم. تشریف بیارید.

- خیلی ممنونم پدرشان مرخص شدند.

- من از قول شما تشکر میکنم امروز خیلی سرشان شلوغ است.

- نمی تونند. اصرار نکنید.

خانم منشی گفت:

- دفعه اول است که تشریف میارید؟ پرونده دارید؟

- خیر! با خانم دکتر کار شخصی دارم.

منشی نگاه معنی داری کرد و به سمتِ اتاق خانم دکتر رفت. بعد از چند دقیقه به اتفاق مریضی که داخل بود بیرون آمد و گفت:

- بفرمایید!

داخل اتاق می شوم.

سرش پایین است. در حال نوشتن مطالبی به خط انگلیسی داخل پرونده ی پیش رویش است، نگاهی به اتاق می کنم. بسیار خوب چیده شده، رنگ ملایم دیوارها، کف و مبلمان اتاق بسیار هوشمندانه انتخاب شده. به غیر از میز کارِ دکتر، یک میزگرد با پایه های کوتاه همراه با سه مبل راحتی در اطرافش فضای اتاق را پر کرده اند.

کتابخانه پر از کتاب های علمی است.

سرش را بالا می گیرد. مرا می شناسد و برمی خیزد.

بهرام حق داشت!

زیباست ولی بیشتر جذاب است. از صورتش نوری متصاعد میشود که معلوم نیست مربوط به کدام یک از اجزای صورتش است. وقار و متانتش بیشتر از یک زن سی و هفت ساله است.

مهربانی، وقار، اقتدار و درایت را یک جا می شد در او دید.

دعوت می کند که بنشینم.

روی تلفن دکمه ای را فشار میدهد و خانم منشی جواب می دهد. خانم دکتر دستورِ قهوه و چای می دهد.

- من هم قهوه می خورم.

لبخندی می زند و دوباره به منشی می گوید. 

- 2 تا قهوه لطفا.

- ببخشید از اینکه مزاحم شدم.

حالا دیگر کار پروندۀ قبلی را تمام کرده است. آن را داخل پوشه میگذارد و آن را می بندد.

تمام حواسش به من است.

- من در خدمت شما هستم.

- خبر دارید که بهرام حالش خوب نیست؟

کمی مرا نگاه می کند و بی آنکه سوالم را جواب دهد منتظر بقیه صحبتم می شود.

من و بهرام همکار و هم دانشگاه هستیم. یعنی سابقه ی دوستی ما بیشتر از بیست ساله.

با لبخندی کمرنگ و آرامشی خدشه ناپذیر گوش می کند.

دنبالِ جمله ای می گردم تا کمی او را به هیجان وادارد یا لااقل ببینم که شرایط برای بیان خواسته ام مهیاست یا نه.

خانم منشی وارد می شود. سینی حاوی دو فنجان تقریبا بزرگ قهوه را روی میز می گذارد و موقع رفتن زیرچشمی مرا می پاید.

خانم دکتر بلند میشود و روی راحتی دور میز، رو به روی من می نشیند.

- چه کاری از دست من ساخته است؟

- حقیقت اینه که بهرام باید ترکشِ قلبش را هرچه سریعتر دربیاره. این اواخر مثل اینکه فشارخونش بالا رفته، ترکش حرکت کرده و وضعش نگران کننده شده.

- خب؟

- راستش بهرام راضی به عمل نمی شه. من فکر کردم ممکنه شما لطف کنید و با او صحبت کنید.

به صندلی تکیه می دهد. بعد از کمی سکوت می گوید.

- من دو روز دیگر مسافرم و خیلی کار دارم.

- خیلی وقتتون را نمی گیرم. خودم به سراغتون میام شما را می برم.

- پدرم مریضند، مشغولِ انجام کارهای سفر و سپردن منزل به کسی هستیم واقعا وقت ندارم.

- خواهش می کنم. من با آن که خودم در حال جا به جایی هستم، حاضرم هرطور که شما بفرمایید کمکتون کنم تا شما یک وقت خالی برای دوستم پیدا کنید.

صدایم لحن التماس گرفته است. به نظرم اول حرف های مرا باور نمیکرد ولی حالا داشتم موفق می شدم که راضیش کنم. با ناباوری خودش و من گفت:

- کجا باید برم؟

- بیمارستان دی بخش قلب.

- سعی می کنم ولی قول نم یدم.

- مطمئن هستم که می آیید.

با تعجب مرا نگاه می کند. تا جلوی در بدرقه ام می کند و من با کلی سوال ساختمان پزشکان را ترک می کنم.

تصویر بهرام از هاله با دیده های من خیلی تفاوت نداشت ولی قضاوت من با بهرام یکی نبود.

بهرام واقعا نمی توانست حتی گوشه ای از بار هاله را به دوش بکشد. نه آن که مشکلات هاله زیاد بود، نه! هاله به سبب نوع زندگی ای که داشت اگر مشکلی داشت، مشکلش هم متفاوت بود و به نظرم اندازه مشکلات هاله خارج از توان بهرام بود.

ساعت از دو نیمه شب گذشته است و من مشغول نوشتن هستم. تلفن زنگ می زند. امیرعلی است. با صدایی لرزان و مضطرب می گوید:

- آقا مسعود بابا حالش بد شده. می خوان همین الان عملش کنند. دکتر می گه نمی شه صبر کرد. چکار کنیم؟ خون تازه می خوان.

- الان میام.

ساعت 9 صبح است. تازه بهرام را از ریکاوری به CCU آورده اند. دکتر می گوید که عمل موفقیت آمیز بوده و امیدوار است مشکلی پیش نیاید.

خیلی گرسنه ام. به سالن پایین می آیم. کنارِ اطلاعات کافه تریاست. با امیرعلی می آییم تا چیزی بخوریم.

هرچه اصرار کردیم، ملیحه و دخترش نیامدند. گفتند:

- شما بروید، وقتی برگشتید ما می رویم.

ملیحه یک ریز صلوات می فرستد. با این که پرستاران چند بار گفتند وجود شما اینجا لازم نیست ولی دلشان آرام ندارد. از طرفی همسر بهرام با مرد غریبه ای مثل من صبحانه نمی خورد.

یک ساعتی می گذرد. به امیرعلی می گویم:

- می خواهید من پیش بابا بمانم، شما برید خونه. 

- نه آقا مسعود! تا این جا هم خیلی مزاحم شما شدیم. تو را به خدا به خودتون برسید تا جبران خون های از دست رفته بشه.

- چرا از دست رفته؟ تو تن رفیقمه.

- اگر شما نبودید ما هیچ کدام دست و پای انجام کار به این بزرگی رو نداشتیم.

می خواهم بگویم این کار را من نکردم، بلکه عشق کرد ولی چیزی نمی گویم. آسانسور ملاقات کنندگان خراب است.

امیرعلی را در حال بالا رفتن از پله ها تماشا می کنم. اگر من هم مثل بهرام زود ازدواج کرده بودم الان سام هم سن امیرعلی بود.

ناگهان هاله را می بینم که از پله ها پایین می آید. در پله های آخر پاگرد اول هاله و امیرعلی از کنار هم رد می شوند بدون آن که هم دیگر را بشناسند. صحنه ای که تا مدتهای مدید فراموشم نمیشود.

هاله خیلی سرحال نیست. پیداست که دیشب نخوابیده. بلند شدم و هاله را تا درِ ساختمان دنبال کردم.

از پله ها پایین می رفت که صدایش کردم.

- خانم دکتر سلام!

برگشت.

- خانم دکتر! من به شما دروغ نگفتم. دیشب یک دفعه حالش بد شد و مجبور شدند زودتر عملش کنند.

- می دونم.

- از کجا؟

- سوپروایزر بخش CCU از دوستان قدیم منه. الان که رفتم بالا برام تعریف کرد. گفت که الان هم حالش رضایت بخشه.

- بهرام را دیدید؟

- خیر! خانواده اش پشت درِ اتاق بودند.

می خواست برود. دوباره برگشت:

- می تونید پیغامی به بهرام برسونید؟ بگویید همیشه می گفتی خیلی به من مدیون هستی. حالا وقت اونه که بدهیت را پرداخت کنی.

***

امروز ده روز است که در منزل جدیدمان در مراغه ساکن شده ایم. دیشب با بهرام صحبت کردم. سه روز است مرخص شده و حالش خوب بود.

گفت: 

- دیدی به قولت عمل نکردی؟!

- چرا اومد ولی تو بیهوش بودی. در ضمن پیغامی برات گذاشت.

با هیجان گفت:

- چی؟

وقتی کتاب از زیر چاپ دراومد اونو بخون.

چیزی نگفت. احساس کردم سکوت کرده ولی گوشی را به امیرعلی داده بود.

- سلام آقا مسعود!

- سلام شیرمردِ خانه ی بهرام! رفتی دنبال کارهای بازنشستگی بابا؟

- بله، ولی گفتند مشکلی نیست وقتی حالش خوب شد خودش مراجعه کنه.

- دیر نشه؟

- خیر! بابا کارمند معمولی نیست.

- البته! مواظبش باشید خیلی باید هوایش رو داشته باشید. مامانت بهش می رسه؟

- آره، بنده خدا مثل پروانه دورش می چرخه.

- خدا عمرش بده.

کاغذهایی را که باید برای ناشر تهران بفرستم آماده کرده ام. در راه آمدن به مراغه دفترچه چرمی قهوه ای رنگ را خواندم.

خط، خطِ بهرام نبود و نوشته ها حال و هوایی زنانه داشتن و بسیار خوش خط نوشته بودن.

گمان کنم این دفترچه ها لا به لای نوشته های هاله قرار داشت که برای تصحیح به بهرام داده بود.

« مدت زیادی نیست که او را می شناسم

انسانی آسان گیر و رهاست.

به گفته ی خودش، "حال" ارزشمندترین نعمت خداست

که هرکس آن را درنیابد

و در دریغ "گذشته" و اضطراب "آینده" باشد

مسلما خُسران دیده است.

من در ملاقات با او به سطحی از آگاهی می رسم، که ذهنم قبلا تجربه نکرده.

او مرا از اسارت خیلی چیزها می رهاند.

مکان، زمان و اشیا برای او صورتی دیگر دارند.

گویی هر چیز مجرد از دیگری است.

دنیایی فراگیر دارد

نه آنکه عارف باشد

بلکه گاهی می اندیشم

این هنری است که " خود" به "خود" آموخته

و در بخشندگی بی نظیری، می خواهد آن را به من بدهد.

فکر، ذهن و دید بسیار شاعر او گرچه گاهی مرا می آزارد

ولی در آخر کار حسی شیرین و فعال به من می دهد.

او را زیاد نمی شناسم.

فقط چند صفحه توضیح در مقدمه کتاب هایش را خوانده ام

که آن هم می تواند ترسیم ناشیانه ی ناشر از نویسنده ی کتاب ها باشد.

در اشعارش گلایه مند نوعی بی عشقی است

با آن که به نظر می آید در غزل های اخیر که در جلسات می خواند

این احساس پایان یافته.

در نگاهش هرچه جستجو می کنم هوس جایی ندارد.

آیا غرایز دیگر او اقناع شده اند که آنقدر پاک نگاه می کند؟

یا آن که من اشتباه می کنم.

از خودش زیاد نمی گوید.

از سر تواضع است یا چیزی در گذشته ی خود دارد که شرمنده بیانش است؟

او که مثل ناصر روزی دلاور جنگ بوده

چه شرمندگی از گذشته می تواند داشته باشد؟

او مرا به یاد ناصر می اندازد

مثل او انگار پی چیزی است، کاری نیمه کاره دارد.

بسته به عنوان نیست و این خیلی خوب است.

او فقط خودش است. نه اضافه، نه کم.

در سن و سال ما عشق آتشین معنا نمی دهد

ولی تصور می کنم نوعی کشش بین ما به وجود آمده

گاهی می خواهم در مورد او از همایون بپرسم ولی نمی توانم.

به علاوه اگر مطلب مهمی باشد همایون حتما به من خواهد گفت

چون آدم کم طاقتی است.»

***

مرضیه شیر گرم به دستم می دهد. مرضیه خیلی ماه است، مثل پیغمبران پاک است.

ولی ... هیچ پیغمبری زن نیست. اگر غیر از این بود مردها از شدت ارادت به پیغمبرانِ زن عاشق آنها می شدند و این برای پیغمبران خوب نبود.

پایان!

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com 